Van magisch tot tragisch

Het licht is anders. Het geluid is anders. Sterker nog, het geluid is gedempt en brengt daardoor een bepaalde rust met het licht zo helder dat alles zelfs lichter aanvoelt. Een witte deken bedekt de grauwe straten, de kale bomen en de donkere daken.

Sneeuw. Magisch vind ik het. Witter dan wit met een hoge aaibaarheidsfactor ondanks de kou. Alsof er even wapenstilstand is en vrede echt mogelijk. Een simpele wandeling maakt dat je een soort van deel uit maakt van een levend schilderij. Het bijzondere geluid van het knarsend sneeuw onder je dikke schoenzolen met een idyllisch weiland voor je met een lijstje er omheen.

Paden zijn niet meer zichtbaar waardoor je eerder van het pad afraakt of buiten de/je paden treedt. Het sneeuwbaleffect is letterlijk te noemen. In iedere straat worden sneeuwballen gerold door enthousiaste kinderen. Als een soort van tuimelaartjes gekleed in dikke kleren en warme bootsen. Overal ontpoppen er zich grote en kleine sneeuwpoppen.

Zo ook bij ons in de straat. Overal komen de tuimelaartjes uit de poorten vandaan met scheppen en sleeën. Een kakafonie van gekakel om de mooiste, grootste en beste sneeuwpop te maken. Het is duidelijk wat het thema is van de oudste kinderen uit groep 8. Zijn de andere kinderen meer bezig met het scheppen van de sneeuw, zijn zij met name bezig met het scheppen van het geslacht.

De geslachtsdelen vliegen nog net niet door de lucht en de een heeft er nog een beter idee of grap over dan de ander. Wordt het een vrouwelijke sneeuwpop en komt er een gat of gaan we voor de manlijke en gaat er wat uitsteken. Prachtig vinden ze het en er wordt allesbehalve unaniem besloten door de groep 8’ers dat het een mannetje gaat worden.

Even later staat er dan op de onderste sneeuwbal iets fier omhoog. Het hoofd is nog niet aanwezig dus laat staan ogen of een mond, maar deze staat alvast. Dochterlief vindt het helemaal niets en spreekt haar ongenoegen uit. Kansloos tussen al die gierende jongens en hun fantastische idee. Een gezamenlijk foto voor de klas ziet ze niet meer zitten. Dit kan ze nooit zo aan juf laten zien.

Maar dan, als ze aan het helpen is om de sneeuwpop verder mooi te maken,
zie ik dat ze ‘m er per ongeluk afstoot. Niemand die het ziet of merkt. Een onverwachte misschien wel pijnlijke situatie waarin de sneeuwpop in één keer onzijdig is gemaakt. Voordat ik weer terug naar binnen ga, besluit ik wat bloemetjes nog zonder bijtjes te fotograferen. Soms moet je op het juiste moment je hielen lichten.

De hele dag zijn ze buiten met rode neuzen en oren met af en toe een plaspauze. Nauwelijks tijd voor warme chocolademelk om op te warmen waar de kachel loeit en de kersenbloesemtakjes tot bloei komen door de combinatie van het licht en de warmte.

Tot het winterse plaatje ineens wordt verstoord door het enorme geluid van een helikopter. Bijna aan het eind van de straat zie ik de helikopter, in geel met rode en blauwe strepen, een plek zoeken om te landen. Hij landt in de tuin van een klasgenootje terwijl nu ook de politiehelikopter boven ons vliegt. Dit is zo foute boel. Iedereen is geschrokken en wil weten wat er aan de hand is.

Dit vraagt ook een jongetje aan de piloot van de helikopter. Waarop deze droog antwoord dat er zojuist een helikopter is geland. Gelukkig blijkt hij niet nodig en stijgt weer met de arts aan boord omhoog. De andere helikopter is duidelijk zoekend nog rondjes boven ons aan het draaien. Via Burgernet blijkt dat er een jongen van 15 jaar gestoken is door een leeftijdsgenoot met een mes.

Twee jongens uit de groep opgeschoten jongeren die wij 10 minuten daarvoor tijdens onze wandeling tegen waren gekomen. Het zal je kind maar zijn die het overkomt. Het zal je kind maar zijn die het doet. Van magisch die dag schieten we in een keer door naar tragisch. Het geneuzel van de tuimelaartjes in de straat die boos zijn op elkaar door oneerlijke sneeuwbalgevechten, krijgt ineens een andere lading.

Net als dat de sneeuw positief magisch is door het incidenteel vallen, blijf ik hopen dat dit soort tragische gebeurtenissen bij incidenten blijven.

 

Het roer om

Na jaren is het dan gelukkig zover. Het roer om, oftewel no goin’ back. Het moederland wordt verlaten om geluk en het betere leven in een ander land te beproeven. Het is een kwestie van het huis verkopen, ontslag nemen en dag zeggen tegen familie, vrienden, collega’s en vage kennissen.

Je kan me er bijna voor wakker maken voor dit programma. Smullen met een hoofdletter S en genieten met hoofdletter G. Net als bij ‘Ik vertrek’ of ‘Het einde van de wereld’. Programma’s waarbij mensen (tijdelijk) hun huidige leven een heel andere wending geven in een ander land. Vaak op zoek naar een soort van rust na jarenlang file te hebben gereden en een kantoorbaan te hebben gehad. Of gewoon kwestie van een midlife. Dat kan natuurlijk ook.

Een ander leven beginnen als eigenaar van een camping, bed & breakfast of een jaar met het gezin iets nieuws starten aan de andere kant van de wereld. Omdat het huidige leven niet (meer) het gelukkige leven geeft dan je had gehoopt of verwacht. Geluk zoeken in het vaak primitievere leven wat zich veelal meer buiten afspeelt in een prachtig landschap. Zelf bepalen en beslissingen nemen door eigen baas te zijn. Zelf je tijd kunnen indelen en doen zoals jij dat wilt.

Zou ik het kunnen? Zou ik het kunnen om alles achter te laten en te starten in een ander land? Die programma’s zijn namelijk erg inspirerend zo veilig vanaf de bank gezien. Sommigen emigreren echter nog minder voorbereid dan dat wij op vakantie gaan. Ze spreken de taal niet of nauwelijks en vallen van vele regens in nog veel meer drups. Taalbarrière, heel andere cultuurgewoontes of belazerd zijn in de verkoop van een luchtkasteel dat op losse schroeven staat. Het komt behoorlijk veel voor. Wat kan ik me dan verbazen, me rot lachen maar ook ergeren en misschien wel plaatsvervangend generen over wat ik zie.

En toch, toch blijft het inspireren en trekken. Heb ik minstens net zo vaak mijn bewondering voor de mensen die dit ondernemen onder het motto; je leeft maar één keer. Maar wat krijg ik toch een pijn in mijn buik en natte ogen van die kinderen die zo alleen naar een andere school moeten in een ander land met een andere taal. Een groot, groot zwakte punt bij mij om het niet te kunnen ondernemen.

Maar dan zijn er ook de stellen met kleinere kinderen die nog niet naar school gaan en de stellen die het vet voor elkaar hebben en werkelijk iets fantastisch neerzetten zodat je nog meer getriggerd wordt. Zoals momenteel het Britste stel Dick Strawbridge & Angel Adoree (die hebben elkaar al minstens in hun namen gevonden) en hun twee kleine kinderen Arthur en Dorothy die een mega Frans kasteel voor weinig kochten. En met mega doel ik op de 46 kamers die het kasteel telt, een slotgracht heeft en een lapgrond waar menigeen, en vooral de tuinman, van droomt.

Hij, de goedlachse ingenieur die werkelijk voor alles een oplossing heeft. De kunst van het omdenken beheerst en daarmee denkt in mogelijkheden in plaats van moeilijkheden. Zij, vintage van kapsel tot nagels en creatief tot op iedere vierkante centimeter. Samen een relatie hebben waar her wish his command is en daar samen ontzettend adorable om kunnen lachen. Ze renoveren het 150 jaar oude kasteel, dat al 50 jaar leeg staat, met veel liefde en respect om zoveel mogelijk intact te kunnen houden en her te gebruiken. Om vervolgens, in een fantastische authentieke stijl, bruiloften te kunnen geven met alles d’r op en d’r an.

Ze hebben vertrouwen in wat ze zelf doen, vertrouwen in elkaars vindingrijkheid en staan open voor hun nieuwe thuisland en haar gewoontes. Tegenslagen worden overwonnen, wensen en gedachten worden vervuld en daarmee werkelijkheid. En ja, natuurlijk is er daar de regie. En ja, natuurlijk zien we heel veel beelden niet. Voelen we de kou van een onverwarmd kasteel niet, ruiken we de beerput van een riolering niet bij het vernieuwen en voelen we de vermoeidheid niet na 16 uur noeste arbeid. Maar toch, ze zijn en blijven geweldig.

Daarom aanschouw ze ik gewoon elke week verder vanaf de bank. Leef, lach en lief ik met ze mee. Verheug ik me spontaan op de maandag, dagdroom ik verder op dinsdag en kan ik bijna niet slapen op zondag. Maar voor mij (nog) geen roer om. Ik drink voorlopig een glaasje/flesje Franse wijn met een toastje cammewattes in onze hoekchateau in de Vinexwijk en droom lekker verder. Misschien gaat later dat roer wel om. Later als ik groot ben.

Van onzin naar zinvol

De helft van 25 is 12,5 en dat blijkt in huwelijksland de viering te zijn van een koperen bruiloft. Persoonlijk vind ik het de grootst mogelijke onzin omdat het toevallig de helft van 25 is. Maar daar waar onzin omgebogen kan worden naar zin en vooral zinvol, sta ik vooraan. Sterker nog; ik kom in actie!

Dus bedenk ik gelijk dat de kinderen na de studiedag op donderdag, die vrijdag erna best vrij kunnen krijgen van school zodat wij dit koperen gebeuren gezamenlijk kunnen vieren. En dat houdt vooral in om erop uit te gaan. Is het meestal de Veluwe waar het hart naar uit gaat, wordt het deze keer het Ibiza van het Noorden; Texel.

En zo zitten we met een wagen letterlijk vol geladen onderweg naar Den Helder. Alhoewel het nog geen half uur duurt met de boot, voelt het speciaal en al gelijk ver weg van huis. Starend over de reling met rode neuzen en oren warm bedekt onder mutsen, glijden school, werk en huishouden met iedere klotsende golf steeds meer van ons af. Het varen en aanmeren gaat zo geleidelijk dat het meer een soort van zoeven is.

We worden door het eiland ontvangen met een openheid en ruimte in het landschap. De uitgestrekte landerijen die in rust zijn voor wat straks gaat groeien en bloeien. Met aan de randen de duinen en de dijken als een lang uitgerekte pizza met opstaande randen. De schapen staan letterlijk als bolletjes wol in de weilanden te grazen met of zonder geschilderde gele, groene of blauwe billen. En ook Nils Holgersson met Maarten en zijn gansrijke familie lijken hier te zijn neergestreken. De weilanden stikken van die Rotganzen (eh zo heten die beesten écht hé!).

Aan de kant van de weg worden zwiebeln, openhaardhout en tulpen aangeboden. Met het systeem van vertrouwen dat je geld achterlaat als je wat meeneemt. Ik kan een bosje tulpen niet weerstaan. En terwijl op de achterbank de tijd wordt afgeteld met de navigatie tot we er zijn, neem ik alles wat ik zie in me op als een spons.

Even later staan we, met de felbegeerde sleutels in ons hand, trappelend voor de deur met een opgetogen nieuwsgierigheid. Een tweeling die gelijk een kamer samen wil met een televisie terwijl hun zus een eigen lees-, schrijf- en relaxplek creëert in een eigen kamer. Het huisje wordt eigen gemaakt met de meegebrachte spullen terwijl ik de tulpen in een vaas zet en de houtkachel wordt opgestookt. The heat is on!

De volgende dag worden we getrakteerd op een prachtige zon na een flink koude nacht. De geur van zelfgemaakte croissantjes spreidt zich door het huisje terwijl de meeuwen hun billen warmen op de toppen van de daken tegenover ons. Het zwembad trekt met de gedachte dat andere kinderen nu op school zitten en de grote mensen aan het werk zijn. Met een watertemperatuur van 31 graden besluit ik dit keer dat ik ook verder zal gaan dan alleen pootjebaden.

Het zwembad is letterlijk even helemaal voor ons zelf. Koprollen voorover, achterover, rennen door de stroming en achterstevoren van de glijbaan. We doen het allemaal en krijgen er bijna geen genoeg van. De sfeer van het zwembad in de stijl van strand en zee is, met de zon door het glazen dak, echt idyllisch te noemen. Als ik in een rieten hoge strandstoel aan de kant kijk naar het gespetter voor me, voel ik me haast de koningin in mijn eigen sprookje. Dat je weet dat het weer voorbij gaat maar het gevoel zo graag zou willen vasthouden in dat alles wat er is en vooral niet is.

Diverse boeken heb ik meegenomen maar het eiland trekt. Het trekt om ontdekt te worden. Ik pluis de Texelse Courant, Texel dit weekend en de folders van de receptie uit om zo min mogelijk te hoeven missen van alle mogelijkheden. En dat zijn er veel. Het Juttersmuseum, de Vuurtoren en Den Burg zijn ons bekend van een eerder bezoek. We besluiten deze dag naar De Koog te gaan. Een lieftallig dorpje wat gezien het tijdstip en seizoen nog behoorlijk in ruste is. Het is koud dus na een korte wandeling door het dorp en wat boodschappen, besluiten we terug te gaan naar het huisje om te lunchen.

Eind van de middag keren we terug voor een bizar mooie zonsondergang aan de prachtige kust. Lopend door het duinlandschap wat haast oneindig en leeg lijkt. Maar niets is minder waar. We weten inmiddels dat er Gorgels huizen op het Ibiza van Jochem Myjer. De één gelooft er niet in, de ander twijfelt en de laatste weet het zéker dat ze hier zijn. Op het brede strand staat een ferme frisse wind maar wat is het mooi. Alsof we naast de Gorgels de enige zijn hier. Het geluid van de zee zwelt aan als we dichterbij komen. De zon verlicht zowel de hemel als de zee in een koperen gloed en zakt langzaam verder achter de horizon. Letterlijk en figuurlijk ongrijpbaar maar zeker digitaal vast gelegd. Net als de vuurtoren later verderop in de schemer die zijn licht over zee en land laat schijnen met een gevoel van warme veilige thuisbaken.

Het is tijd voor een warme chocolademelk en een opgestookte haard. Fire it up honey! En dan is er het dilemma voor de avond. Zwemmen met een pool party of Wie is de Mol? Gelukkig hoeven we dankzij onze IT’er in da house niet te kiezen. Poolparty voor jong en cappuccino (ik zeg niets over een warm stukje appeltaart erbij) voor oud met daarna Wie is de Mol voor allemaal. Het wordt een latertje maar ach moeders ziet het door de vingers. Opvoeden is soms ook loslaten. Ok, als het mij uitkomt dan.

Al een tijd ben ik fan van het Texelse bier Skuumkoppe dus een bezoekje aan de bierbrouwerij Texels in Den Burg staat gepland voor vandaag. Een hartelijk ontvangst in het proeflokaal typeert gelijk de sfeer. De liefde, de passie en het enthousiasme voor het bierbrouwen maar ook het creëren van de verschillende smaken, straalt er letterlijk aan alle kanten vanaf tijdens de humorvolle rondleiding langs onder andere de grote koperen ketels. Met alle ingrediënten van het eiland is het met recht Texels bier. De hop in het bier schijnt weer goed te zijn voor vrouwen in de overgang. Het stofje erin lijkt op het vrouwelijke hormoon wat dan minder aangemaakt wordt. Ik wist het wel; een win-win situatie, kom maar op met dat bier! Gelukkig worden we getrakteerd op een proefplankje met 4 glaasjes koper en goud (wettelijk toegestane hoeveelheid alcohol om nog te rijden) terwijl de rakkers genieten van warme choco met slagroom. Klinkende munten worden ingewisseld voor klinkend glaswerk en flesjes om thuis na te kunnen blijven genieten.

Met een lunch en een grote Skuumkoppe in een gezellige eettent in Den Burg, proosten we op een fantastisch verblijf op een fantastisch eiland. Het eiland met een lengte van 20 kilometer, een oppervlakte zo’n 170m2 en een inwonertal van ruim 13 duizend mensen. In vergelijk met onze Vinexwijk en zo’n 2000 inwoners meer en misschien een 10e van diezelfde vierkante meters, geeft het gevoel van ruimte weer op het eiland. Een eiland vol ondernemers die met liefde en passie ondernemen en gebruiken maken van dat wat er groeit, bloeit en leeft op het eiland. Een gunfactor hebben naar de andere ondernemer en elkaar dus helpen. Het is voelbaar in de gastvrijheid, merkbaar in het enthousiasme, zichtbaar in het vertrouwen en zeker te proeven.

De Texelaars hebben Texel en alles daarbuiten is ‘De Overkant’. Nederland met een regering in een flinke verdeeldheid en een overige wereld met een keiharde egotripper als opperhoofd. Texel distantieert zich met het Marsdiep als kloof tussen deze Overkant. Het valt ons dan ook zwaar als we in het pikdonker de weg naar het zuiden van het eiland rijden om weer met de boot terug te gaan. Kattenogen verlichten de wegen met alleen lantaarnpalen op de kruising. Als hartendieven in de nacht verlaten we Texel op de rustige zee met in de verte de vuurtoren van Den Helder. De vuurtoren van De Overkant. Onze eigen wereld.

Thuis zet ik de nieuw gekochte tulpen in vazen. Ze staan fier met een warme kleur en groeien uit in kracht met een ontluikende openheid. De Texelse tulp die met liefde is gezaaid en met liefde is geoogst, wordt met liefde verzorgd en geeft kleur aan de nieuwe drukke week die weer voor de deur staat. Bedankt Texel. We komen terug. Gauw. Heel gauw.

 

Texel by Write-Up

 

 

Oude liefde roest niet

Wat ik nu ga vertellen gaat over mijn broer. Over mijn broer Jonatan Leeuwenhart. Het is bijna een sprookje vind ik, het lijkt ook een heel klein beetje op een spookverhaal, en toch is het allemaal waar. Maar behalve Jonatan en ik, is er vast niemand anders die dat weet.

Dit zijn de eerste zinnen van mijn lievelingsboek Gebroeders Leeuwenhart van Astrid Lindgren. Het is geen vrolijk kinderboek. Sterker nog, het gaat over afscheid nemen en de dood. Is het onderwerp van de dood al zo ongrijpbaar voor volwassenen maar voor kinderen nog letterlijk zoveel verder dan ongrijpbaar. Maar de manier van vertellen maakte dat het een soort van veilig was en dat het goed kwam. Angst voor het ongrijpbare en haast onmogelijk vreselijke maakte plaats voor een soort van berusting bij me. Hoe dan ook, het kwam altijd goed. En ja, dat is toch wat sprookjes deden, hoe erg het ook was? Het kwam altijd weer goed.

Hoe bijzonder dat iemand een boek kan schrijven dat zoveel betekent voor een ander. Zijn of haar kijk op een situatie kan doen laten veranderen. Hoe heerlijk is het om jezelf in een boek te verliezen. De werkelijkheid te laten voor wat het is en op te gaan in de fantasie van een ander en daarbij je eigen fantasie te gebruiken? Tot je een personage bent in het verhaal en letterlijk in het verhaal zit.

Mijn liefde voor het lezen gaat ver terug. Zeker nu ik net jarig ben geweest, is het letterlijk nog verder terug. Terug naar mijn kleutertijd. De tijd dat ik nog niet kon lezen en gefrustreerd was als mijn vader in zijn stoel de krant zat te lezen. De frustratie van de letters die ik wel zag maar er verder niets mee kon. Als een onwetende in een andere wereld stond ik aan de zijlijn.

In de eerste klas leerde ik als een razende lezen en schrijven. Als een spons nam ik het op en begaf me snel naar de bibliotheek om nog meer tot me te kunnen nemen. Als dochter van een Scandinavische moeder vond ik de boeken van Pippi Langkous schrijfster Astrid Lindgren helemaal het einde. Ik kon me makkelijk verplaatsen in de natuur waar de kinderen veelal in speelden. Emil van de Hazelhoeve, Bolderburen, Mio mijn Mio, Karlsson van het dak en Ronja de Roversdochter. Ik verslond ze. Op zomeravonden in bed onopgemerkt omdat er geen lampje aan hoefde. In de winter met mijn leeslampje verstopt onder de dekens. Uren en uren tot ik letterlijk mijn ogen niet open kon houden.

Gebroeders Leeuwenhart kwam op mijn pad toen we eenmaal verhuisd waren en ik naar een andere bibliotheek ging. Elke vrije vrijdagmiddag ging ik op de fiets naar mijn vertrouwde bieb. De grote zware deur bij de ingang maakte me al blij. De medewerksters van de bieb die er jaar in jaar uit werkte en volgens mij alle boeken moeten hebben gelezen, waren haast een onderdeel van het meubilair. Ze waren de bieb.

De grote houten trap naar boven met z’n krakende treden en brede, glad gelakte trapleuning, vond ik naast de boeken het pareltje van het oude pand. Ik kende iedere kraak van iedere tree van deze majestueuze trap naar boven. Daar waar de kinderafdeling was. Het fijnst was het als de bieb net open was en er nog niemand was. De boeken waren dan even van mij alleen net als de ruimte. Mijn ogen gleden over de ruggen van de boeken in het rek terwijl mijn neus zich vertrouwd maakte met de geur van papier, inkt en een oud pand.

Mijn buik maakte sprongen als er een boek was die ik heel graag wilde lezen. Als een kind zo blij (ok, dit gevoel had ik ook bij de Jamin) ging ik met mijn buit uren later weer naar beneden. Wederom genietend van mijn trap doch geërgerd bij tegenliggers zodat ik de binnenste trapleuning niet kon aanraken. Bij de balie beneden mocht ik mijn buit laten stempelen voor 3 hele weken. Ook al was ik er vaak de week daarna alweer, het idee dat ik deze pareltjes zo lang mee mocht nemen, maakte me intens gelukkig. Gauw trappend naar huis om me uren te verliezen in een heel andere wereld.

Gebroeders Leeuwenhart heb ik met veel herinneringen en plezier voorgelezen aan mijn oudste dochter. Het boek had ik via Marktplaats gevonden in de originele oude versie van 1975. Alsof het zo moest zijn, kwam het boek van een vrouw die veel te vroeg haar innig geliefde zus heeft verloren. Net zoals dat bij de hoofdpersonen in Gebroeders Leeuwenhart is gegaan. Het boek is ons daarom nog dierbaarder en ook Malin heeft het boek in haar hart gesloten.

Onze gezamenlijke liefde voor boeken brengt ons bij de vele mooie boekwinkels die Nederland gelukkig nog rijk is. Een boek is voelen, ruiken en beleven. De voorpret van het kopen is haast nog fijner dan het hebben. Want hebben, dat willen we! Het liefst een hele boekenkast vol. En het aller-, allerliefst zo’n vet grote boekenkast met een trappetje. Het is een droom, een heerlijke droom. Net als haar droom om schrijfster te worden. Dan is het weer mijn droom om haar boek naast Gebroeders Leeuwenhart in mijn kast te hebben. Het cirkeltje is dan rond.

Even in onbalans

Het is een nieuw kalenderjaar. Het is 2017 voor het komende hele jaar. De 6 is een 7 geworden na 366 dagen, 52 weken, 12 maanden en dus een heel jaar.

Ik houd niet van oneven. Oneven betekent onbalans. En daar is nou juist net teveel van. In het dagelijkse leven en in de wereld. Ik houd ook niet van de 7. Voor velen onder ons een geluksgetal maar ik vind het een oneven, zielig, alleenstaand stokje op een wankel puntje wat elk moment kan omvallen. Geen sterke basis. En dan de uitspraak. Zegt de één zeuven, zegt de ander zéven. Wat uiteindelijk weer gezever geeft.

Het oneven jaar start ook met mijn verjaardag en dus een nieuwe leeftijd. Gelukkig wel in een even getal. En wat voor eentje. Eentje met dubbele even cijfers. Onomkeerbaar en dubbel dubbel even. Dit jaar ben ik gezegend met het prachtige 44. Twee even cijfers die, als je ze bij elkaar optelt, ook weer een even getal vormen. De prachtige, ronde, stabiele en zelfs oneindige 8. Máár dat foefje valt gelukkig ook te gebruiken bij de 17 van 2017. Als je de 1 en 7 optelt, kom je óók op die prachtige 8. Denken in mogelijkheden dus. Of jezelf voor de gek houden met iets wat totaal onbelangrijk is. Dat dan weer wel.

Oneven of even. De balans wordt vaak letterlijk opgemaakt aan het begin van het jaar. Voornemens met gezonder eten, afvallen, meer tijd voor elkaar vrij maken, stoppen met roken, bewuster leven. Balans tussen het drukke gezinsleven, drukte op het werk en ergens een momentje voor jezelf. Ondanks de grauwe, mistige maand januari die allesbehalve verandering uitlokt en uitnodigt, is het deze maand dat we fris, fruitig en vooral krachtig uit de comfortzone willen stappen.  En het daarmee juist heel anders willen gaan doen.

Behoorlijk tegen de natuur in als je het aan mij vraagt. De natuur bereidt zich in stilte en rust voor op de bloei en de kracht van de lente. Dieren doen hun winterslaap en alles staat op een laag pitje. De winterkost is zwaar en voedzaam. De nachten zijn lang en de dagen kort zonder veel zonneschijn. En juist bedenken wij weer dat het een nieuw jaar is en dat we dus nu alles krachtig om moeten gaan gooien. De boel maakbaar naar ons hand willen zitten. Letterlijk tegen de natuur in.

Waarom niet massaal op 21 maart het roer omgooien? Met de kracht en bloei van de natuur meegaan met meer dagelijks licht, energie en lichte kost om dit haalbaar te maken? Oh nee, we moeten dan weer zo snel mogelijk in shape zijn voor de zomer om ons getrainde lijf zonder handles en zachte buik in bikini te hullen. Tja wellicht dé reden dat veel voornemens zo snel sneuvelen? We zitten in het verkeerde seizoen de boel om te gooien! Maar ja, de kracht van gewoonte en comfortzone is immers groot. Het reptielenbrein opnieuw programmeren is niet zomaar gebeurd. Een kwestie van tijd dus. En vooral de juiste tijd. Toch lijkt het of we juist díe tijd nou weer niet hebben. Maar willen we ondertussen niet allemaal zo graag meegaan met onze tijd? ‘Ja natuurlijk!’, roepen we dan. Alles behálve NATUURlijk als je het mij vraagt.

Ach het zijn zomaar wat overpeinzingen van een verse 44 jarige. Wellicht gevalletje midlife (wie zegt dat ik in het midden zit?) of midwife, wie zal het zeggen. De balans opnieuw opmakend van mijn leven. Tussen wat is, wat moet en ik graag zou willen. Peinzend terwijl ondertussen buiten de wind de wolken harder voorbij laat razen, de kat zich spinnend uitrolt voor de warme kachel ondanks zijn dikke vacht en mijn vingers tevreden over mijn toetsenbord gaan met een vers kopje kamillethee binnen handbereik.

Balans is spontaan zo dichterbij natuurlijker dan je denkt. Vooral niet buiten jezelf te vinden en te zoeken. Het is er al. Het is alleen een kwestie van kijken door écht te zien, horen door te écht te luisteren, voelen door écht te ervaren, beleven door écht te leven. Meebewegen met dat wat er is zonder verzet tegen dat wat er niet is.

Het is zoals het is.

Imagine…..

Het is de dag nadat. De dag nadat er wederom een vreselijk aanslag is gepleegd. Vol afschuw maar vooral voor ongeloof lees ik de berichten terwijl ik ondertussen de radio uit doe.

The most wonderful time of the year past niet bij wat ik lees en de beelden die ik zie. Was een vrachtwagen altijd een vervoermiddel voor goederen bestuurd door bijzondere mensen die urenlang op de weg zitten, is dit wederom een wapen geworden. Een onderdeel van ons dagelijks leven dat nu letterlijk en figuurlijk een zwart schrikbeeld is geworden.

Een kerstboom met lichtjes steekt door het voorruit van de vrachtwagen die nu een monstertruck is. Hoe ongelofelijk tegenstrijdig kan dit zijn. Een man die zijn werk doet, op weg is naar huis waar zijn gezin op hem wacht, wordt plotseling van het leven beroofd. Beroofd om zo nog meer te mensenlevens te beroven. Onschuldige mensen op een kerstmarkt die het doelwit worden van een gewetenloze aanslag. Een aanslag uit macht.

Dat is alles waar het om draait, macht. Als jij niet doet wat ik zeg dan… Het begint al als kinderen klein zijn. Voor jezelf opkomen door de macht te verkrijgen en willen hebben over een ander. Jij moet doen wat ik zeg anders ben je mijn vriendje niet meer. Met een beetje mazzel staat je wiegje dan in een omgeving waar normen, waarden en vooral liefde worden meegegeven waardoor deze macht wordt gerelativeerd.

Ik zie niet alleen deze aanslag maar ook de meest onwerkelijke beelden uit Aleppo. Beelden die ik bekijk vanaf een bank in een warme woonkamer terwijl ik mijn boodschappen online aan het bestellen ben. Het zijn alleen maar beelden en ik kan ze zo weg klikken als ik dat wil. Als ik het niet zie, dan is het er niet. De tegenstelling van macht is machteloosheid en onmacht. Maar ik blijf kijken en lezen. Voel me een ramptoerist in deze setting.

Een vader met zijn kind naast zich op de grond onder een dikke laag stof. Dood. Zo niet te bevatten en zo in een wereld die ik niet ken. Alsof ze even later het stof van zich afschudden en lachend weer op staan. Terwijl ik weet dat het niet zo is, hoop ik het in een bepaalde naïviteit toch. Dat het leven je zo ontnomen kan worden en je onmachtig bent tegen deze macht. En alhoewel deze minderheden nu een meerderheid lijken te zijn door het meest gruwelijke uit te voeren wat er is, is het de kunst om toch het vertrouwen te houden in het goede. Te zien dat het goede in een meerderheid zit en vooral in het kleine dat uiteindelijke hopelijk het grote gaat uitmaken.

Zo stond ik dezelfde dag bij de slager en kwam ik erachter bij het afrekenen dat ik mijn portemonnee wel mee had maar mijn pinpas nog thuis lag. Maar dat was geen enkel probleem hoor. We schrijven het op en dan betaal je later. Een klein gebaar waar ik me dusdanig over verbaasde dat ik niet wist wat te zeggen. Het gevoel dat niet heel de wereld fucked up is en waar vertrouwen in de ander er is in een gelijkwaardigheid. Ondanks de kou en wind tegen, fiets ik vol warmte en haast met vleugels terug naar huis.

Maar ook dat dochterlief heitjes voor karweitjes doet in de wijk en geld krijgt toegestoken door mensen die dit kunnen waarderen. Dat ze met dat verdiende geld nieuwe potloden wil gaan kopen om nieuwe tekeningen te maken van de dieren van vriendjes en vriendinnetjes. Ze vindt het zo leuk om te maken maar nog zoveel leuker om te geven. Bij de winkel komt ze bij de kassa erachter dat ze net te weinig geld heeft voor alle potloden. De eigenaar geeft haar alle potloden en zegt dat het goed is zo. Met een dikke knipoog en dat ze het maar tegen niemand moet zeggen. Hij zal een kasverschil hebben en deze vermoedelijk zelf aanvullen. Het was niet veel maar toch. Het kleine maakte het enorme grote verschil. Dat we hier allebei zo ontzettend blij van kunnen worden. De potloden een andere lading hebben en er met nog meer liefde mee wordt getekend.

Macht wordt even aan de kant geschoven en liefde voor dat wat je doet en er is, naar voren. Een liefde voor het leven zelf met een hart dat niet alleen het fysieke lichaam in leven houdt. Maar ook de ziel en geest betekenis geeft. Hoe anders is je leven als je dit gevoel niet kent. Geen liefde voor jezelf, je medemens en de wereld. Alleen een geïndoctrineerd leven hebt waarin het hiernamaals beter is dan het hier en nu. Deze minderheid is kansloos maar ik heb geloof en hoop in de kracht van de liefde voor de meerderheid. Mijn leven is compleet als ik dit kan meegeven aan mijn drie kinderen. Verbeter de wereld, begin bij jezelf ?

Laten we vooral deze zinloze (oorlog)slachtoffers niet vergeten. Anders sterven ze voor een tweede keer. Amen.

Ho ho ho!

Het is grijs, grauw en miezerig buiten. Zowel de kachel als de lichten staan binnen aan. Het zijn de donkere dagen voor kerst.

De kerst die voor mijn gevoel zomaar voor mijn neus staat. Net als die vorige man met die witte baard. Die was er ook ineens. Zo vanuit de zomer kwam plots die stoomboot met clowns en Pieten (of worden het nu misschien wel Damians of Jaydens gezien de discriminatiediscussie en iedereen die geen Piet heet zich nu gediscrimineerd kan gaan voelen) aan. En voordat ik het wist hoorde ik Mariah Carey alweer brullen op de radio dat Santa Claus is coming to town en was de kerstboom reeds gekocht door manlief. Natuurlijk waren de lichtjes stuk en moesten er nieuwe worden gehaald. En ja hoor het stekkertje voor de verlichting buiten was ook zoek. De bouwmarkten werden op één dag weer volop gesponsord. De spulletjes worden van zolder gehaald en ik verbaas me weer wat er allemaal in de dozen zit. En zo wordt het opgeruimde huis gevuld met lichtjes en balletjes in de boom, kersttakken met lichtballetjes op de biohaard, een Charles Dickens stolpje inclusief Mitsubishi Outlander met kerstboom op het dak en glitterhertjes met sneeuwvlokjes op de ramen. En last but not least mijn favoriete Rudolph in de tuin en de lichtjesregen op het dak. Uiteindelijk als een kind zo blij.

Ondertussen hebben de speelgoedboekjes plaatsgemaakt voor culinaire supermarkt magazines. Plaatjes van taarten waarbij het water je in de mond loopt. Terwijl je bij voorbaat weet dat jouw taart er never nooit zo zal worden en de puinhoop in je keuken niet meer te overzien is. Anyway, het belooft weer één groot gezellig eetfestijn te worden. De stress van pakjesavond gaat zich verplaatsen naar gangendiners. Het kabeljauwhaasje met beurre blanc als hoofdgerecht. Wat is er ineens mis met vis met boter? De geprakte kruimige aardappelen worden nu Hasselback aardappelen 2.0 voorzien van inkepingen met laurierblaadjes. Gelukkig is er voor de niet-ineens-al-dat-wild-etende-mens een risotto-noten-pasteitje-met-paddenstoelen. Borrelhapjes à la blauwaderkaaswafeltjes en spelttoastjes met truffelcarpaccio worden bereid en ingrediënten voor de toetjes zorgvuldig uitgezocht. Althans, dat heette ooit eens een toetje maar nu zijn het showstoppers; desserts om mee uit te pakken. En niet te vergeten de drank. Veel drank. Met en zonder bubbels. Maar met percentages om de bovenkamer lichtelijk uit te schakelen. Alles voor die most wonderful time of the year in twee dagen.

Vroeger, toen alles nog anders was, waren de winkels nog dicht. Althans op eerste kerstdag was de boel dicht en iedereen was gezellig of als moetje met familie bij elkaar. Op tweede kerstdag was het samen zijn alweer iets teveel van het goede en werden massaal de woonboulevards bezocht. Of was er de behoefte uit te waaien aan het strand na zo lang binnen te hebben gezeten met de naasten binnen de beperking van vierkante meters. Nu zijn de supermarkten alle dagen open en kunnen we gelukkig genoeg vergeten om weer genoeg te halen. Hup, en daar gaan we weer. Lijstje mee voor de saffraan, truffel en de five spices van Johnnie de Boer. De tafel wordt onberispelijk gedekt met kittige servetjes, menukaartjes, kaarsjes, kekke amuselepels en nog meer bestek waar je geen end mee aan weet. En dan niet te vergeten de feestelijke kledij, opgestoken haartjes en glitter make up. We gaan toch weer helemaal los 2.016. Aldus de Allerhande, Libelle, Wendy, Linda. en de Margriet.

Je zou het ondertussen misschien niet zeggen maar ik vind het best gezellig die dagen. Ik vind het alleen een beetje té veel van alles. En alles waar té voor staat, is niet goed. Dat geldt vooral voor al dat eten. Wat er nu massaal té veel naar binnen gaat, blijft er als té veel kilo’s aanzitten, zit weer straks té strak in die broek en over twee weken is het op een houtje bijten met té weinig. En het is té druk met kerstdiner op school en thema-afsluiting waar nog koekjes gebakken moeten worden voor de Bakkerij Koek en Ei. Dochter van groep 8 is marketing directeur van het bedrijf Winter Wonder Shop met een groep klasgenootjes waar ze spullen verkopen voor Serious Request. Ze gaat helemaal los en ons huis is zowel werkplaats als kantoor in één met personeel en al. Misschien was ik daarom iets té enthousiast toen ik op het schoolplein héél blij was dat ik alleen voor sinaasappelsap hoefde te zorgen voor het duo in groep 5. Mijn déjà vu van jaren geleden was een pan met nasi die ik weer vol terugkreeg. Niet gek naast concurrentie van pannenkoeken en pizzaatjes, maar toch.

Maar oh oh, wat is het toch weer gezellig die verlichting overal. De lichtpuntjes van het drukke leven in het grijs of in het donker. Het wordt even tijd voor rust en een time-out van de dagelijkse routine. Ik kan inmiddels de bloemkool met gehaktballen en spinazie met vissticks op de sportdagen van de rakkers even niet meer zien.  En het bordje taxi kan voorlopig ook even van de auto de kast in. De laatste voetbalwedstrijd op zaterdagmorgen is voor dit jaar geweest en van de trainingen is er deze weken ook vrij. Daarom verheug ik me toch op het gourmetavondje, de garnalencocktail, Mees Kees in de bioscoop en een babi pangang met gebakken banaan erna. Oh ja, de met of zonder bubbels mogen daarbij natuurlijk niet ontbreken. En wat is het dan fijn om twee weken niet té vroeg op te staan, een pyjamadag té hebben, uit té slapen, té luieren, té lezen, té pimpelen, té badderen en té veel Home Alone’s te kijken. Want héél soms is waar té voor staat helemáál niet slecht voor je!

Amai & allé

Ze is te laat. Maar ik vind het niet erg. Sterker nog, ik vind het wel fijn vanuit mijn eigen haast. In de lobby is er nog even tijd voor een kopje thee en een gesprek.

Zo mooi dat zo’n gesprek, ondanks dat iemand die je eigenlijk nooit ziet en enkel ‘spreekt’ via berichtjes, zo vanzelfsprekend kan zijn. Alsof je elkaar juist elke week ziet of spreekt en je verder gaat waar je gebleven was. We zouden haast vergeten waar we voor komen maar midden in ons gesprek wordt omgeroepen dat ze inmiddels gearriveerd is. Een laatste slok thee en toiletbezoek voordat we naar binnen gaan.

De zaal blijkt een zaaltje en de setting is daarmee fijn klein. Ondanks dat ze nagenoeg ons bouwjaar heeft, is het overige publiek redelijk richting niveau postduif. Een grote Chesterfield achtige stoel staat op het podium en ze wordt aangekondigd door iemand van het theater. Daar is ze dan. Griet op de Beeck uit België die zich gelijk verontschuldigd dat ze te laat is. Dat ze ingeparkeerd stond en haar auto dus niet weg kreeg. De manier waarop ze het vertelt, maakt eerder dat er een gevoel van sympathie ontstaat voor het te laat komen dan een irritatie. Dat is gelijk het verschil tussen haar en mij.

Volledig op haar gemak begint ze met vertellen. Over haar leven, keuzes die gemaakt zijn en paden die ze heeft genomen. Ze leest stukken voor uit haar boeken en kondigt van te voren aan hoe lang het stukje gaat duren. Een haast lieve cynisme. Ze leest niet alleen maar draagt letterlijk de tekst voor. Een tekst die haar zo eigen is zodat je gelijk gegrepen wordt en in het verhaal zit. Haar zachte uitspraak met vrolijke noot erin en dat prachtige Belgische accent, maken dat ik uren lang naar haar kan luisteren. Goedele Liekens, Evi Hanssen en ook mijn digitale hardloopcoach Evy Gruyaert hebben tevens zo’n plezant Belgisch stemgeluid om naar te luisteren. Maar ook hun voorkomen, net als die van Griet, met die prachtige bruine ogen en charismatische lach, maken het fijne mensen om naar te kijken. Ze kunnen je volgens mij verrot schelden en je zou haast al lachend, dank je wel terug zeggen. Kom hier dat ik u kus.

Het is bijzonder hoe Griet een situatie kan voorleggen die je allemaal kent en dat zij met zo’n totaal andere visie er naar kan kijken. Het vermogen om uit je cirkel te denken en daarmee naar mijn mening te kunnen omdenken. Hoe je uiteindelijk er anders mee omgaat en het dus anders met je doet. We moeten om haar lachen maar stoten elkaar aan als we weer een mooi moment van pure herkenning hebben. Ze kan zo treffen en raken waardoor je anders naar jezelf en je situatie gaat kijken. Vooral het benadrukken van keuzes maken en niet alleen maar klakkeloos aannemen. Het is zo aannemelijk, zo geloofwaardig omdat ze vertelt vanuit dicht bij haarzelf met vooral ook een dosis zelfspot en humor.

Dat is ook een van de redenen dat wij hier samen zitten en ons verbindt. De uitzending van Zomergasten waar ze bijna 4 uur lang aan het woord is, heeft ons beiden zo geraakt maar vooral geïnspireerd net als uiteraard haar boeken. Praten en vertellen in zoveel rust zonder oordelen en zonder het veroordelen van mensen. Geen hardheid en woede. Kijken naar mogelijkheden in plaats van denken vanuit moeilijkheden. Ik roep het, zij past het toe en leeft er naar. Een keuze maken op welke leeftijd dan ook. Om te kiezen wat jij wil en wat bij jou past. Kwetsbaar te zijn maar vooral zonder schaamte. Dat is minstens een doodzonde. Er zijn vele hemels boven de zevende.

Na afloop is er de mogelijkheid om een boek van haar te laten signeren. Is het toeval of kiezen we allebei hetzelfde boek dat we voor een deel gelezen hebben maar terug brachten naar die bieb uit tijdsgebrek? Vast niet want toeval bestaat niet en keuzes maken wel. Met alle rust en vrolijkheid signeert ze ieder boek met voor ieder een persoonlijke noot. ‘Vertrouw, dat is zoveel’. Dat wat ik kwijt was, kreeg ik weer terug in een moment. Dankbaar en vol inspiratie nemen we afscheid van elkaar met het voornemen om onze paden elkaar vaker te laten raken. Wetende dat we zelf de keuze kunnen maken in kwetsbaar maar zonder schaamte.

Gij nu. Dank u.

img_9374 img_9418 img_9419

Wereldstad

Op tijd stap ik op mijn fiets om de trein niet te missen zoals in het verleden zich dit wel vaker voordeed. Pittig check ik in op het station met mijn pasje en pak vast de Metro.

Om zeker te zijn van een plek, neem ik het eerste de beste klapstoeltje zodra ik instap. Blij dat ik op tijd ben, neem ik de laatste nieuwtjes in papiervorm door terwijl de trein van station naar station zoeft en mijn medepassagiers in hun smartphone zitten. Het voelt een beetje alsof ik op schoolreisje ben. Het poldermeisje op weg naar de grote stad. Had haast de titel van een boek kunnen zijn.

We hebben afgesproken op het Centraal Station bij de piano maar helaas is er niemand die speelt als ik aankom. De klanken in de akoestiek van het gebouw zijn werkelijk prachtig als er iemand speelt. Al gauw zie ik hem staan met een grote grijns. This is our day. Na een dikke knuffel lopen we samen naar buiten. De geboren Amsterdammer die ieder plekje hier kent terwijl ik niet verder kom dan de weg naar de Bijenkorf. Bijna 44 jaar maar nog steeds voelt het bijzonder om aan de hand van mijn vader te worden genomen de grote stad in met al z’n bijzondere verhalen en geschiedenis. We lopen richting Oudezijds Voorburgwal, het werkgebied van Majoor Bosshardt waar haar beeld op het bankje meteen de aandacht trekt. En alhoewel ik nog maar net mijn polderoogjes open heb, staan de Rubensvrouwen op de Wallen evengoed op dit uur al te wachten op een toerist met hoge nood en worden de coffeeshops van The Bulldog bevoorraad. Vermoedelijk met niet alleen maar een fijne filterkoffie.

Even later belanden we op het bekende Leidseplein dat letterlijk over hoop ligt. De sfeer is dan ook gelijk totaal anders hier en ook de drukte is flink toegenomen. Ondanks het zonnetje is de Oostenwind guur en een warm kopje koffie zou zeker geen straf zijn. Starbucks blijkt ons juiste adres. Letterlijk en figuurlijk een wereldtent. Ondanks dat het er druk is, vinden we een plekje en sta ik even later in de rij en kijk naar de hardwerkende Aziatische meisjes achter de toonbank img_9388bestellingen opnemend van de studenten, toeristen, werklui en huismoeder in verschillende talen. Terwijl ik boven het geroezemoes uit Coldplay hoor met Those Christmas Lights, bestel ik een Speculaas Latte en een Espresso met twee Zweedse kaneelbroodjes. Zo’n moment dat alles even volledig perfect kan zijn in alles dat bij elkaar komt en klopt. Can I freeze this moment?!

Maar de tijd brengt ons al gauw weer naar buiten om de weg te volgen richting Haarlemmerstraat. Weet ik amper op welke gracht ik me begeef, weet mijn pa precies wat er om de hoek gaat komen en te vertellen waar hij bijna gewoond heeft of wie van de familie ergens geboren is. Alhoewel voor mij de grachten veel op elkaar lijken, is dat zeker niet zo. Er zijn rustigere en meer luxere grachten met prachtige werklocaties waar het geld duidelijk verdiend wordt. De makelaar op een hoek bevestigt met hoge verkoopprijzen de waardes van deze grachtenpanden. Veel euri voor weinig oppervlakte. Maar ja, de locatie hé. Zien en gezien worden, al is het je adres, is voor velen onder ons erg belangrijk.

Duidelijk is het dat als je een luxer en vooral hipper gedeelte uit bent en de panden kleiner worden, deze minder onderhouden en soms wat smoezelig of juist meer creatief en kunstzinnig aandoen. Het is blijkbaar het geld dat bepaalt of een wijk hip en trendy wordt of niet. Als er een hipster met een beetje poen over de brug is, volgen er meerderen in de wet van de aantrekkingskracht en aanzien. Mijn aantrekkingskracht gaat echter uit naar de Haarlemmerbuurt waar het monopolyspel van de Kalverstraat en de grote winkels niet wordt gespeeld. De kleine ondernemer met al z’n passie, creativiteit en vindingrijkheid met wellicht de winkel in zijn of haar idealiteit van inkomsten. Ik kan niet anders dan me altijd afvragen hoe sommigen het hoofd boven water houden met huurprijzen en een omzet die gedraaid moet worden. Hoeveel kilo thee moet je verkopen om aan het eind van de maand zelf überhaupt nog te kunnen zetten?

Ik scoor echte Spaanse ham in de winkel op de hoek waar ze amper Nederlands spreken. De Spaanse tongen en messen worden daar flink geslepen als ambachtelijke kunst. Hammen van meer dan 400 euro zijn hier geen uitzondering in geld maar wel in smaak. Maar ook voor een take-away-sandwich draaien zij hun hand niet om. De internationale sfeer trekt zich voort in de setting van deze dag als ik bij het Finse winkeltje nog wat Finse crackers en chocolade voor oma insla.

Incognito als zichzelf komen we Sophie Hilbrand buiten tegen waarbij ik bijna gedag tegen haar wil zeggen. Maar dat ik haar gisteravond zag bij een indrukwekkende documentaire op tv, wil nog niet zeggen dat ze mij ook kent. Gelukkig hield ik mijn mond en vervolgde zij ongestoord haar weg. De wederom straffe Oostenwind doet ons even later Het Warenhuis in waaien voor een lunch als pitstop. We bestellen een pilsje van de tap en een borrel platter om ons inwendige img_9390mens zeer tevreden te stellen. Het gezelschap om ons heen varieert van moeders met kleintjes en collega’s gehuld in rok met te goedkope panty inclusief hak voor de zakenlunch betaald door de baas met hoogwaterbroek en lelijke puntschoenen. We proosten en smullen tot warme wangen aan toe kletsend over het leven van toen, nu en later.

Toch is het die tijd die ons wederom op de hielen zit en van het warme plekje binnen naar het kille buiten jaagt. Zowel het Portugese als het Spaanse winkeltje worden nog aangedaan en uiteraard niet zonder lekkernijen te kopen weer verlaten. De passie en liefde voor het land zijn terug te vinden in de smaak waar geen enkele grote keten het van zal kunnen winnen. Het kneuterige en de haast ons-kent-ons-sfeer maakt vanaf de Haarlemmersluis richting Nieuwendijk even img_9375later helaas plaats voor een hele andere sfeer. De geur vertelt al gauw op welk terrein je komt en dat is die van toeristische coffeeshops. Daar waar alleen dat te halen valt wat je nergens anders zo makkelijk kunt verkrijgen. En dan heb ik het niet over een pakje bijzondere sigaretten.

De City-tour eindigt weer waar deze begon. Stapt mijn vader op de tram naar zijn huis in een ander deel van de stad, stap ik weer op de trein naar mijn huis in de suburbanisatie van deze stad. Het meisje dat aan de hand werd genomen door de grote stad, vormt zich bij het naderen van de eindbestemming weer tot de vrouw die naar huis fietst voordat de kinderen thuiskomen en manlief van zijn werk. Alle werelden voegen zich hier weer samen tot die ene. Het centrum en de basis van mijn wereld met zo het beste van twee werelden. Want wat ga ik steeds meer van deze stad houden. De stad die zoveel meer is dan poep op de stoep en haat in de straat.

img_9389

Gouwe ouwe

‘I don’t want your freedom
I don’t want to play around
I don’t want nobody baby
Part time love just brings me down’

Ik zit in de auto als ik dit nummer van Wham op de radio hoor. De aankondiging van make-it-bigde aftrap voor de top 1000 van de nummers der allertijden. Automatisch denk ik terug aan mijn tijd met dit nummer. ‘Make It Big’ van Wham was mijn eerste LP die ik kocht van gespaard zakgeld. Met de klinkende guldens in de portemonnee op de fiets naar de platenzaak om vol trots de glimmende en vooral zwarte LP de maanden erna volledig grijs te draaien.

Niet alleen de gedachten aan lang geleden maar ook het jaartal wanneer deze LP uitkwam, maken me haast duizelig. In 1984 is deze LP uitgekomen en ik had dus de ontvankelijke, onschuldige leeftijd van 11 jaar. Net zo oud als mijn oudste dochter nu dus. De dochter van nu die het nummer niet kent en ook niet weet wat een LP is. Laat staan dat je ervoor fietst naar een platenzaak. Voor haar is de hele muziekwereld letterlijk binnen handbereik op iPod/Pad/Phone. U roept, wij loaden it down en het is er gelijk. Geen verlangen naar en wachten op, niet dromen over en meegesleept worden naar.

Want dat is wat muziek met je doet. Het brengt je in een paar seconden tijd in de emotie van de herinnering. Sommige nummers kunnen met de eerste noten al zo gelijk raken terwijl bij anderen juist de teksten zo treffend kunnen zijn. Ik denk dat ik niet eens een top 10 van mijn favorieten zou kunnen maken al zijn er altijd een paar heel speciaal. Dat One More Night van Phil Collins al 30 jaar zo ‘ons nummer’ is. Fields Of Gold van Sting hét nummer van ons trouwen is, Trip Through Your Wires van U2 gelijk staat aan met de motor door Amerika maar ook met mijn gele Sony Walkman (met cassettebandje!) op de fiets naar school. En dat ik gelijk mijn tranen voel bij Heaven van Bryan Adams. De treffende tekst Baby you’re all that I want, when you’re lyin’ here in my arms staat zelfs op het geboortekaartje van oudste dochter. En Every Breath you take van The Police wil ik als er een eind aan mij komt en het afscheid daar is. I’ll be watching you…

Dat vind ik het mooist aan de periode van de top 1000 der allertijden die je weken lang de hele dag op de radio hoort. “Oh ja, dat nummer!’ en “oh ja, weet je nog?” Je schiet soms letterlijk van een lach in een traan en terug in de tijd. Muziek gaat in vele opzichten met z’n tijd mee. Er verandert veel in stijl en tekst maar toch zijn het de emoties die blijven. Disco, rap, hip-hop, klassiek, trance en dance. Voor ieder wat wils met ieder zijn eigen stijl. En zo zullen ook onze kinderen weer herinneringen krijgen aan Justin Bibbers, Ariana Grande en Katy Perry terwijl ze de legendarische Michael Jackson niet eens hebben gekend. Ik ben ook niet in de tijd van The Beatles geboren maar heb nog altijd het gevoel dat ik iets gemist heb.

Komende weken voor mij in ieder geval volop genieten van alles wat voorbij komt met weer ouderwets de radio aan. Knallen met het volume op 10, meebrullen in mijn eentje of tranen laten vloeien met een troostend kopje kamillethee bij de hand. Wetende dat Last Christmas zal komen en ook wetende dat dat niet de laatste keer is, stemt gelukkig. Tenslotte is ook die videoclip (jááá een echte videoclip!) nog steeds tijdloos verrukkelijk. Gelukkig is nu ook Those Christmas Lights van Coldplay een goeie nieuwe en bij voorbaat legendarisch waar ik minstens zo naar uitkijk.

Maar eerst nog naar Waylon in Ahoy met een optreden dat in het teken zal staan van de Radio Veronica top 1000 Allertijden. Een ontzettend veelzijdige zanger gaat een selectie van de mooiste en grootste hits live uit deze lijst ten gehore brengen. Samen met vrienden een avondje weg om uiteindelijk weer een muzikale herinnering te maken. Waterproof make-up, een paar Kleenex naast de iPhone in de achterzak, een biertje en een paar brede sterke schouders. Het wordt een vast een avond uit duizenden !

top-1000-allertijden