Trois vacances différentes, dernier chaptire

Pittoresk, idyllisch, charmant en vooral ruimte en rust. In weer een heel andere gedeelte van het Franse land komen we aan op onze laatste bestemming op een Charme Camping.

De Franse eigenaar spreekt zelfs een woordje over de grens en staat ons te woord in het Engels. Megaplekken waar we zelf onze voorkeur mogen aangeven tijdens de kleine rondleiding. Terwijl ik alles werkelijk té schattig vind hier, vraag ik me tegelijk af of dit wat voor de rakkers is.

Maar als we eenmaal weer staan en de zon achter de grote boom voor ons langzaam zakt, hebben ze alweer gezwommen in het verwarmde zwembad, gefietst op de mountainbikes die je gewoon kunt pakken, gezwaaid over de tokkelbaan, de schapen gras gegeven, gepingpongd op de tafeltennistafel en vriendjes gemaakt. Dit is écht dé leukste camping zonder jankende koters aldus een paar blije enthousiaste rakkers. De appel valt weer niet ver van de boom.

Terwijl ik geniet van het rustieke uitzicht onder het genot van een rosé en het passende boek De Geluksvogel van Ilja Gort, hoor ik dat onmiskenbare geluid weer. Het gevoel van achtervolgingswaanzin wordt in deze weken volledig bevestigd. Waar ik ook ben, wat ik doe, het geluid achtervolgt me. Pas als ik de anderen erop attendeer, horen zij het ook. Daarvoor niet. Niemand niet. Ondanks dat mijn gehoor mij vaak in de steek laat, heb ik hier dus echt oor voor. Roekoe roekoe, ja hoor daar heb je ‘m weer; the f*cking pitchen! Sla ik amper een mug dood maar deze zou ik haast graag met een katapult te lijf gaan. Ik verdiep me gauw verder in mijn boek met een vinger in mijn oor en de rosé in mijn andere hand. Wat je aandacht geeft groeit zeggen ze maar ik zie de fles rosé voor me toch echt niet eens een liter worden hoe lang ik er ook naar kijk. Toch jammer.

De reden voor de camping was vooral de locatie. Zo’n half uur gelegen vanaf het avonturenpark Puy du Fou: een reis door de tijd in de geschiedenis van het Franse rijk met wel 20 voorstellingen zowel binnen als buiten. Na een dagje rust en genieten in de rust op de camping en van de prachtige schilderachtige dorpjes om ons heen gaan we een dag later vroeg op pad. Terwijl de zon langzaam haar eerste stralen over het landschap laat gaan, komen we aan op een mega parkeerplaats. Met de kaartjes geregeld door de receptie kunnen we zo doorlopen. Het valt gelijk op. Alles is groen, groener, groenst en ontzettend netjes. Meer dan 50 hectare waar zowel overdag als ’s avonds voorstellingen worden gegeven, 4 authentieke dorpjes met kunsthandwerkers en meer dan 1500 dieren in de vrije natuur.

Vandaag ben ik niet de gids maar heeft manlief dit zowel digitaal (hoe kan het ook anders) als op de papierenkaart op zich genomen met een strakke timing tussen de voorstellingen en hun begintijden om niets te hoeven missen. Op de tribune in de zon zijn we gelijk onder de indruk van het eerste spektakel voor ons. Prachtige paarden, stuntende ridders en jonkvrouwen in hun jurken begeleid door bulderende muziek. En dit is nog maar het begin! We gaan van de Vikingen show buiten met honden, paarden, bizons en een drakenboot die opdoemt uit die mist in het water, naar een prachtig spektakel binnen met een podium dat volledig onder water komt te staan met Spaanse danseressen en vele witte paarden in een wervelden show waar je werkelijk ogen te kort komt. Tijd om erover na te denken hebben we niet want we gaan door naar de volgende voorstellingen en vertrouwen op het digitale geheugen van het fototoestel.

Gelukkig komt de zon weer door na een flinke regenbui bij de Vikingen. Kletsnat drogen we langzaam weer op. Er zijn nergens wachtrijen en we lopen zo door om weer verrast te worden op een voorstelling binnen waarbij de tribune draait en het podium voor ons constant verandert met tientallen acteurs en waar ook hier weer paarden te zien zijn. Ons paardenmeisje blijft er bijna in hangen in de hoeveelheid prachtige viervoeters. Het verhaal in het Frans tijdens de voorstelling(en) ontgaat ons helaas maar het spektakel is er elke keer niet minder om. Zeker als we bij een mega Romeins Colosseum komen. We worden meegenomen in de strijd tussen de armen aan de ene kant en de rijken aan de andere kant. Struisvogels, paarden, tijgers, een witte leeuw, ganzen, niets lijkt hier te gek maar wel mogelijk. We klappen, joelen en lachen terwijl we volledig in een andere tijd lijken te verkeren.

En dan de show van de roofvogels. Niet zomaar wat grote vogels die overvliegen maar wederom een heel verhaal met twee vertellende jonkvrouwen en indrukwekkende muziek. Uilen, arenden, buizerds en vele onbekende roofvogels vliegen letterlijk om je oren. Alles is timing en onder controle totdat een uil afgeleid wordt door een duif die voor hem langs vliegt. Ha, ik ben niet de enige! Hij wil de pitchen als een afgeschoten katapult grijpen maar vliegt toch door naar zijn verzorger. We hebben een gemeenschappelijke deler. In plaats van merchandise aan het eind van de show belanden we in een soort van dierentuin met allemaal bijzondere en vooral grote vogels. We blijven ons iedere keer verbazen met alles wat we zien in meemaken.

De laatste show voor ons is die van de Knigths of the round table. Een stoere King Arthur in strijd met het water en vuur met Merlijn in zijn kielzog. Terwijl je denkt dat er iets uit het water gaat komen, zakt het water weg en ontstaat er een grote ronde tafel waar de ridders na een gevecht uiteindelijk plaats nemen. Wederom totaal onverwacht komt ook hier een paard tevoorschijn terwijl dit haast onmogelijk lijkt. Chapeau voor dit adembenemende, indrukwekkende en verrassende avonturenpark wat allesbehalve met de Franse slag is gedaan. Een verrijking en inspiratie voor jong en oud om je een hele dag in een hele andere wereld zonder hysterische rijen, merchandise en vreetwerk te mogen begeven.

Na bijna 12 uur verder, besluiten we terug te rijden. Het plein met de winkeltjes is Hollandsch gezellig te noemen. En zonder souvenir in de vorm van een knuffeltje, komen de rakkers natuurlijk niet weg. In de auto zijn we stil en kijken over het Franse landschap naar de ondergaande zon en luisteren naar het vertrouwde geluid van John Mayer in de auto. Het is half tien voordat we er zijn en hongerig gaan we aan tafel voor een ridderlijke maaltijd met un vin, un pain et boursin en gewoon een kop Unox champignonsoep. Waarna we heerlijk in onze bedjes kruipen om twee dagen later de 1000 km naar huis te rijden waar onze eigen bedden, warme douche met goede straal en eigen toilet met bril weer op ons wachten.

Eind goed, al goed.

 

Trois vacances différentes, chapitre 2

Het is zondagmiddag kwart voor twee als we bij een camping aankomen vlakbij Bordeaux. Je wordt haast al dronken van alle wijnranken die overal zijn daar waar je ook maar kijkt.

De camping blijkt echter niet wat we in gedachten hadden en na een plaspauze, gaan we weer verder voor plan B. In de auto klinkt de vertrouwde stem van Olaf Mol die ons rechtstreeks het verslag uit brengt van de race. De verbinding tussen de druiven is niet echt best dus het is even afzien. Zeker als Olav roept dat Max zijn teamgenoot een tikkie geeft en deze wordt uitgeschakeld voor de rest van de race. Ontsteld blijven we achter in een radiostilte zonder verbinding tussen de druiven. Alhoewel beelden niet aanwezig zijn, zegt de stem van Olaf genoeg. Dit is niet ok.

Na nog mee te hebben gekregen tijdens een goeie verbinding op de snelweg dat Max uiteindelijk nog 5e wordt, komen we aan op camping plan B aan de kust. Plek zat en we krijgen een kaart mee met de plekken die nog vrij zijn om te kijken waar we willen staan. Willen staan? Ik wil hier nergens staan! Ook dit is niet wat ik voor ogen had! Maar het is al laat in de middag en warm dus we bedenken dat we na twee dagen altijd weer weg kunnen als we dat willen.

Een eerste oordeel slash indruk schijnt binnen een paar seconden te worden gemaakt. Maar zoals zoveel in het leven, is daar ook de mogelijkheid om iets of iemand een tweede kans te geven. Het wordt lastig als ik het toiletgebouw zie met verouderde jaren 70 tegeltjes op de grond. Ter plekke vraag ik me af waar al die sterren op een camping aan worden toebedeeld. Mijn negatieve blik blijkt ook te wijten aan het feit dat ik nog niet gegeten heb. Een totaal onderschat onderdeel die mijn gedachten volledig kan vertroebelen. Na un pain staat onze deuxième maison in no time. Het zwembad wordt gelijk uitgetest en daarna een heerlijke warme douche mét goede straal en ook nog keurige vooral schone toiletten zonder rij. Ik voel een tweede kans langzaam opkomen.

De rust en ratjetoe met diversiteit aan mensen, maken onze nieuwe en vooral minder perfectionistische omgeving steeds interessanter. De Duitse gay surf dudes, het Engelse stel met tafelkleedje en bloemen, de Franse moeders met hun kroost den hun autosleutels de hele dag in de auto laten zitten met de kofferbak open gewoon omdat het kan, de Nederlandse buren die uiteindelijk uit Krommenie blijken te komen, de Duitse achterburen met hun dreinend nageslacht. Alleen het kenteken op de auto verhult waar je vandaan komt. Het is leven en laten leven op een grote plek tussen de dennenbomen waar later blijkt dat in 2013 een flinke storm heeft huis gehouden.

De kust aan de Atlantsche Oceaan is ongekend gezellige voor het Franse land. Geen stille spookstadjes maar bloemrijke dorpjes met prachtige kerken en marktjes met locale producten. Bij het strand gezellige eettentjes en surfscholen om de Oceaan leren te trotseren met body-boards. En dat laatste is het met recht. Deze zee is van een totaal ander kaliber dan onze eigen Noordzee. Lifeguards op stukken met blauwe vlaggen met daarnaast gelijk rode vlaggen. Krachtige golven met een niet zichtbare maar minstens net zo krachtige gevaarlijke zuiging. Mijn kleine blonde God wordt tijdens zijn enthousiasme voor de golven tegen de stenen op de grond geknald en zijn rug wordt gemarkeerd met flinke striemen tijdens deze eerste kennismaking met de onverwacht krachtige Oceaan. Kusjes en chocomelk met slagroom doen de pijn even later verzachten.

Na ons avontuur op Château La Tulipe van Ija Gort (http://www.write-up.nl/week-blog/chateau-tulipe-la-garde/), zijn we met een kwartier in Bordeaux. Een prachtige oude stad aan de rivier de Garonne. De stad staat ook wel bekend als La belle endormie, de ‘schone slaapster’, verwijzend naar de weelderige architectuur.Een stad met duidelijk een rijke geschiedenis. Het is warm en de lucht is vakantieblauw als we de brug de Pont de Pierre oversteken om de stad in te lopen. Een omgekeerde vergelijking als ik de herkenning zie vanuit de stad New Orleans in de USA in de prachtige balkons met planten of zitjes.

Een welverdiende lunch op een terras in de ‘Kalverstraat’ van deze stad, geeft ons de tijd om ons heen te kijken om daarna gevoed en gesterkt weer verder te lopen. De warmte, het vele lopen en de parkeermeter doen ons echter na een paar uur weer terugkeren naar de auto. Al zittend in de airco bekijken we de stad verder en belanden bij de outlet boulevard naast de Gironne om nog even te genieten van het uitzicht over de rivier en een ijsje. De warmte, het tijdloze, de zon en de nog vele dagen voor ons met elkaar, maken het vakantiegevoel op en top. Een freeze-this-moment-in-happiness.

Eenmaal op de camping is er die bijzondere rust van het begin van de avond. De gezamenlijke bbq wordt aangestoken waar even later een vis of een stuk vlees op kolen gaar worden gerookt. Mannen met een biertje en een praatje terwijl ze het ondertussen het vlees kruiden en draaien. Vrouwen die groente en stokbrood snijden en de kinderen een potje voetbal en badminton spelen of nog even wat borden afwassen. Het internationale leven waarin eenieder een andere taal spreekt en tegelijk dezelfde. Die van respect voor elkaar, met elkaar en het vertrouwen in elkaar. Kon Trump maar even over mijn schouder meekijken, schiet het door mijn hoofd. Maar lang wil ik verder niet over hem nadenken.

Totdat je elke ochtend wakker wordt op je vakantie op het onmogelijke tijdstip van 8.06 uur door het jongetje van de achterburen. Een keertje ok, dat kan gebeuren. Maar iedere ochtend? Daar zakt het tolerantieniveau enorm van. Zeker als ik de papa van dit mormeltje hoor zeggen das du nicht must weinen. Nicht weinen?! SHUT UP!! hoor ik eens naast me en ook de buurvrouw laat van zich horen. De dreiner wordt meegenomen naar het toiletgebouw. Zo is ook de rest van de camping getuige van deze meedogenloze wekker. Ik kan alleen maar respect hebben voor ouders die zo rustig blijven met zoveel geduld en hou me dan ook in als ik op een middag het zusje op een kleedje ligt te slapen. Ik had ook….Nee, leven en laten leven is het motto en ik besluit geen lawaai te maken en laat haar verder slapen. Ze hadden mazzel met een hormonaal goed gezinde achterbuurvrouw.

Het meer aan het einde van de weg is groot en gloeit goud als de zon onder gaat achter de bomen bij de Oceaan. Het is ondiep en prima van temperatuur dus de rakkers besluiten om in hun onderbroek het water in te gaan. Terwijl de zon langzaam ondergaat, slaat de maan aan de andere kant ons gade. Een haast magisch sprookjesachtig geheel met het glinsterende goud water als schat van de aarde. Het haventje is idyllisch met restaurants die mosselen en oesters serveren terwijl de karaffen wijn worden gevuld. De wereld is zo slecht nog niet.

En zo bleven we geen twee dagen maar dagen langer op een plek die als eerste indruk niets bleek. Toch kriebelt het weer om verder te gaan en we besluiten noordelijker te gaan voor alvast wat kilometers richting huis. Ik kom een charme camping tegen tijdens het zoeken vlakbij Nantes. Maar vooral dichtbij het avonturenpark Puy Du Fou. We pakken in gaan weer op weg naar de volgende verrassing met een nieuwe eerste indruk en wellicht weer een tweede kans.

À Suivre!

Trois vacances différentes, chapitre 1

Over 100 meter bevindt uw bestemming zich aan de linkerkant. Ruim 1000 km en onze bestemming is eindelijk binnen handbereik. Een van de mooiste momenten met 5 nieuwsgierigen die zich al uitrekkend en strekkend, gekreukeld uit de auto stappen naar de receptie.

Die eerste indruk is altijd een dingetje. Hoe ziet het eruit en gaat het ‘m worden? Het ziet er goed uit en we worden allervriendelijkst en zelfs in het Engels geholpen. Kaartje met pleknummer mee en gaan. Veld Forsythia 14. Dat wordt een bekbrekertje voor een aantal van ons. Tja en dat het na veld Eucalyptus komt, maakt het er niet makkelijker op.

Warm maar gelukkig wat bewolkt zetten we onze tweede huis op terwijl 2 rakkers zich naar het zwembad spoeden voor een verdiende plons. Als we even later een rondje lopen, zien we dat de camping de naam Paradis eer aan doet. Een geweldige flora en fauna met veel groen, kleur van bloemen, bamboe, bananenbomen, palmbomen en volgens mij met een nagelschaartje geknipte heggen. Vlinders, kevertjes en paarden mogen uiteraard niet ontbreken en zijn naast vleermuizen en hagedisjes volop aanwezig. Met als kers op de taart een heuse kruidentuin met verse munt, basilicum, courgette, rabarber, aardbeitjes, rozemarijn, tijm etc. Al vindt zoonlief die extra groene zooi in de macaroni later een beetje te veel van het goede van zijn enthousiaste kruidenmoedertje.

Na drukke weken laatste weken thuis, is het altijd weer wennen aan de eerste dagen niets hoeven. Temperatuur, zwembad, stokbrood, wijn en zon helpen zeker een handje mee om de rust te vinden. Algauw merken we op dat er veel mensen op deze camping komen die hier al jaren komen en elkaar hier weer treffen. Vrienden en families zoeken elkaar hier in het zuiden weer op en sluiten met etenstijden bij elkaar aan. Net als onze buren die al 10 jaar hier komen en alleen voor hun boodschappen in het dichtstbijzijnde Motignac van de camping af komen. Grotwoningen hier 5 km vandaan? Nooit geweten! Ik zeg nix. Ik denk alleen maar. Dat dan weer wel.

En zo na een paar dagen ervaar je het reilen en zeilen op de camping met de gasten. Hoe mooi een camping dan ook kan zijn, je tijdelijke nieuwe buurtjes kan je er niet bij reserveren. Enkel door een heg gescheiden staat er een jong gezin naast ons in een stacaravan. Hun geluidsniveau, gesprekken en kinderen blijven niet onopgemerkt. Stonden wij ooit kinderloos ergens in Limburg op een camping met buurtjes en hun kinderen Danielle en Michiel. Ik heb gezworen mijn kinderen nooit zo te noemen na iedere minuut van die dag die namen te hebben gehoord. Hoef ik nu geen namen meer te verzinnen maar de naam Pien valt inmiddels onder de noemer te veel gehoord. Sorry voor alle Pienen. Het is niet persoonlijk.

De perfect aangelegde en onderhouden camping blijkt ook zulke gasten aan te trekken. Afdelingsmanagers, Sales-tijgers en Finance-Boys lopen hier gewoon los. Lacoste Polo Piefjes die achter hun strak gevlochten Vingino dochtertjes aanrennen terwijl de zoontjes Floris, Hugo of Arthur hun nonchalante haren in hun nek gooien tijdens het skelteren. Op de zwoele warme zomeravond drinken ze een borrel met soortgenoten terwijl de fakkeltjes voor de strakke caravan kittig branden en de lippen losser worden. Het kroost ligt inmiddels zongebruind gewassen en gestreken in dromenland.

Maar ja, ook Piefjes moeten naar het toilet. En ja daar staat dan gewoon een rij voor in de ochtend zonder scheiding tussen mannen en vrouwen. Ongemakkelijk staat er eentje naast me. Tja wat er ingaat, mot er ook weer uit vriend. In mijn Dream Big (kan ook Big Dream zijn) shirt en mijn eeuwige zonnebril, sla ik een en ander gade en kom uiteindelijk naast Piefje op de pot terecht. Hij wil mijn plons niet horen en ik zijn bijgeluiden niet. Maar het gebeurt toch. Ik trots op mijn plons in jaren, hij gegeneerd om zijn ontsnapte lucht. Wil natuurlijk snel wegwezen maar een blik is voldoende met mijn zonnebril op het puntje van mijn neus terwijl ik in het rijtje sta voor het handenwassen. Betrapt sluit Piefje zich aan in de rij om status Mr Perfect niet te verliezen. Hup gauw naar moeder de vrouw die haar 50 baantjes zwemmen er al op heeft zitten om bikiniproef te blijven ondanks de vele vino’s.

In deze tijdloze, zeg maar haast perfecte wereld, lees ik het boek Judas van Astrid Holleeder. Een grotere tegenstelling kun je haast niet krijgen. Mijn gevoel van tijdloosheid met vooral vrijheid en veiligheid wordt met de bladzijde groter net als mijn verbazing. Het is waar je wieg staat, hoe je leven zich zal vormen en vooral jezelf als mens. Onderdrukking en manipulatie dag in dag uit op hoog niveau in deze heftigheid is echt onwerkelijk. Met als grootste les; hoe je ermee omgaat, is wat het met je doet. Geïnspireerd en respect voor deze intelligente vrouw die haar leven niet alleen maar lijdt maar zeker ook leidt.

We besluiten om met de rakkers een kanotocht te maken om de prachtige omgeving in de vallei letterlijk van de andere kant te bekijken. En die is bizar mooi, 50 tinten groen en genadeloos rustig. Met een busje worden we 5 km verder afgezet om terug naar de camping te paddelen in zo’n 2,5 uur met een kano over de Vézere. Kalkrotsen en prachtige kastelen, blauwe libellen die laag over het water vliegen en een soort van onder-water-kerstbomen in het heldere water. Een blauwe hemel met stralende zon en longen die extra zuurstof lijken op te nemen maken de tocht idyllisch adembenemend mooi. Beauty and perfection is in the eye of the beholder…

Maar na een kleine week, gaan we als een stel nomaden het kompas volgend weer weg. Op weg naar een nieuwe onbekende bestemming. Waar zullen we belanden? Waar zullen we weer slapen? Met als enige vastigheid die afspraak op Château La Tulipe op dinsdag om 11.00 uur (zie eerdere blog).

A suivre!

 

Château la Tulipe de la Garde

Na ruim een uur rijden komen we aan bij Bordeaux. De grote snelwegen leiden ons om de grote stad heen en nog geen kwartier later meldt de navigatie dat we de snelweg gaan verlaten. Ik voel het kriebelen in mijn buik en mijn blaas prikkelt dat ik naar het toilet moet.

Hoezo? Na 1 kopje thee? Doet ie anders nooit. Ben ik nou gewoon daadwerkelijk zenuwachtig? Dat gebeurt me niet gauw. Vroeger met verstoppertje spelen of met stoelendans, toen was ik zenuwachtig maar daarna overkwam mij dit verschijnsel niet vaak meer.

Met een krakende robotstem meldt de navigatiemeneer dat we in hét dorpje zijn aangekomen; Saint-Romain-la-Virvée. Zoals in de vele Franse dorpjes, is er geen kip of hond te bekennen laat staan een mens. De auto zoeft zachtjes door de kleine straatjes omhoog. En dan staan we stil voor het grote hek van Château de la Garde. Ponctuellement om 11.00 uur zoals afgesproken met de maître du Château Klaas Gort. Ik flip al van het bordje en laat mijn fototoestel gelijk dat vastleggen wat mijn oog waarneemt en mijn geheugen wil vasthouden. Dat laatste is natuurlijk kansloos met 40+ en ik hou daarom het vertrouwen in het digitale geheugen dat ik bij voorbaat tot vol vermogen heb opgeladen.

We rijden de laan op en zien het Château opdoemen als we de auto parkeren op het knarsende grindpad. Het eerste wat gelijk opvalt als ik uitstap, is de aangename en serene rust. Geen wind, geen vliegtuig, geen autoweg met druk verkeer, nix niet. We lopen dan ook haast fluisterend naar de ingang waar we gelijk de onmiskenbare voiture Mehari zien die prominent in beeld was tijdens de uitzendingen. Linksom, rechtsom en nog net niet ondersteboven zet ik ‘m in beeld al was het een vette unieke kostbare Ferrari.

Bij de ingang worden we gelijk warm welkom geheten. Een blonde jongeman met helblauwe ogen in een zomers bruin gezicht en een markante opvallende baard schudt ons stevig de hand en stelt zich voor als Klaas. Ook worden we voorgesteld aan Mirjam de stagiaire die de rondleiding op het Château voor haar rekening zal nemen. Een stralende enthousiaste innemende meid waarbij ik gelijk het gevoel heb dat ze meer is dan alleen de stagiaire op het Château. Zo’n 300 nieuwsgierigen die het Château willen bezoeken tijdens de zomermaanden waar veruit de meeste Nederlands zijn, worden met passie en liefde rondgeleid.  Samen met nog een Nederlands stel en Mirjam, lopen we richting de wijngaarden. La Garde stamt uit de tijd dat het nog een militairkasteel was voordat het wijnkasteel werd. Het uitzicht over de wijngaarden is magnifique maar vooral destijds strategisch gericht over de vallei van de Dordogne waar inmiddels zo’n 40 hectare aan wijngaarden staat die onder Château de la Garde vallen. Enthousiast vertelt Mirjam over de druiven, het plukken, het handmatige en machinale snoeien en de specifieke grond met kalk waar deze wijnstokken alle liefde, aandacht en vooral tijd krijgen om zich te laten rijpen voor uiteindelijk die heerlijke en, jazeker niet onbelangrijk biologische wijnen die bekroond en zo geliefd zijn.

We gaan verder en komen in het gedeelte waar het net alsof ik terug in de tijd stap en de herinneringen aan het boek Als Gort in Frankrijk gelijk omhoog komen. De grote tafels waar de druivenplukkers de lange lunch met vele glazen nuttigden en het fornuis waar menig gevulde maaltijd op werd gekookt. Alles is in deze ruimte in eren gebleven en straalt en een al romantiek en legende uit. Vanuit hier stappen we le jardin propre in met adembenemende uitzicht. Wolken maken plaats voor een zonnetje en de rust voelt aangenaam zonder als een stilte voor de storm maar juist die van groei. Als een stilleven staan er een paar stoelen en een tafel waar vele letters zullen zijn geschreven door monsieur Gort zelf. Ik zwijmel ter plekke.

Dan word ik ineens aan mijn arm getrokken door een van de rakkers. ‘Mam, ik zie ‘M, daar is ie, daar staat Ilja!!’ Ik draai me om en kijk verder richting het Château als ik een bekend silhouet met dito petje zie. Ik voel me ietwat ongemakkelijk dus zeg gelijk dat ik ‘M ook zie en dat ze het niet zo hard moeten roepen. Ppffff het voelt zoals gluren bij de buren en ja, het is ook maar een mens. Maar toch, we vonden het toch even leuk en het maakte het plaatje compleet. Uiteraard druk met eigen bezigheden is Ilja zelf in gesprek al bellend en met de aanwezige personen. De man die zijn 5 zintuigen op hoog niveau heeft ontwikkeld. Zijn neus voor de onderscheidende geuren in een wijn van fruit tot hout of meer tannine, zijn mond voor de smaak om met eveneens hoge kwaliteit te kunnen proeven, zijn oren om goed te luisteren naar anderen en gebruiken te maken van hun kwaliteiten, zijn ogen om niet alleen te zien wat er goed is aan de druiven en de wijnstokken maar ook het charmeren met deze bruine kraaltjes. Zijn handen om te voelen waar er gesnoeid moet worden net als de volheid van de druiven. Last but zeker not least; zijn 6e zintuig voor wanneer een wijn, een compostitie of een boek een écht succes zal worden. Chapeau Ilja!

Als laatste gaan we de heuse wijnkelder in waar de nog lege cuves staan te wachten op de oogst. Zoals de rest van het Château en jardin is het ook hier feilloos schoon, strak en netjes. Het is indrukwekkend om te bedenken dat deze cuves over niet al te lange tijd gevuld gaan worden. Waarna ze na een tweetal maanden geleegd worden in de Franse eikenhouten vaten (barriques van 225 liter) om zo 16 maanden te rijpen. Eén tros druiven is een glas wijn, zo’n 5 á 6 trossen gaan in een fles geleverd door één wijnstok. En dat over 40 hectare aan wijngaard. Hier is werkelijk altijd wel wat te doen! Over een aantal weken komen de (toeristische) wijnplukkers om de wijnstokken te ontdoen van hun druiven. Wat zou ik graag een dagje komen kijken en het liefst mee willen helpen. Een dagje in verleden, heden en toekomst tegelijk. Een romantisch idee voor een moeder die strax gewoon moet werken en kinderen naar sportclubjes etc. moet taxiën.

Even later staan we weer in de nog dezelfde rust buiten maar met een stuiterend hoofd vol indrukken en met een bijzonder gevuld glas nieuwe Chateau wijn in mijn hand. Sta ik bekend om een mijn geliefd wijn drinken, doe ik dat anders niet voor Wine(five) O’Clock. Het is echter 12 uur en het eerste glas valt gelijk op mijn haast nuchtere buik en. Maar wat smaakt het extra extra extra door al mijn 5 zintuigen die op deze morgen zijn getrakteerd op zoveel moois. Mijn glas wordt nog een keer gevuld en ik geniet er dubbel van. In een letterlijk en figuurlijk roesje staan we even later in het kleine winkeltje met de wijnen en de boeken. In gesprek met Mirjam blijkt de eerdere intuïtie een feit als ze vertelt dat zij en Klaas een setje zijn. Ik zie dit mooie stel zeker als kasteelheer en kasteelvrouw in de toekomst! En is het dan gewoon toeval of wat? Ze blijkt ook nog uit Zaandam te komen! Het cirkeltje is rond en we danken haar en Klaas voor hun tijd en de rondleiding.

De auto zoeft even later weer zachtjes het kleine Franse dorpje uit met het Château en de wijnranken achter ons. Een paar klinkende boeteilles in de kofferbak, foto’s als bewijs, een roes van wijn en herinneringen maar ook een Slurp a la Gort gesigneerd rijker op weg naar de stad Bordeaux. Weer wordt mij bevestigd; dat wat met liefde en passie wordt gecreërd, zal ook zo geoogst worden….

Merci beaucoup Klaas, Mirjam et Ilja. Une bonne récolte. Santé !

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Geslaagd

Geslaagd. Cum Laude, met de hakken over de slot, met vlag en wimpel, met bloed, zweet en tranen. Het kan allemaal. Net als vet zakken, een herkansing, of nét met 1 tiende het niet te hebben gehaald.

Ik zie bij veel huizen de vlaggen uit met een uitgeleefde rugzak. Zo’n rugzak waar je dag in dag uit mee sleepte, die weer en wind, veel te veel boeken en een uitpuilende agenda moest trotseren. En dan, van de ene op de andere dag, totaal overbodig geworden. Afgedankt opgeknoopt aan de hoogste stok.

Het is inmiddels 25 jaar geleden maar sommige dagen herinner je je als een film op je netvlies. De spanning en zenuwen in afwachting van dat ene telefoontje wat je kon maken of breken. Ik voel het nog als ik eraan denk. Zie me zelf zitten in de hoek van de woonkamer in de draaiende Artifort stoel naast de rode telefoon met een snoer.

Nix kijken op internet. Nix met je mobiel op de wc bereikbaar zijn. Nee, in de hoek van de kamer stond de telefoon. Het geluid van het overgaan, voelt tijdens zo’n snijdende spanning alsof het maandelijkse alarm afgaat. Zat ik met mijn achternaam redelijk vooraan in het alfabet, toch was het opvallend dat ik al gelijk om 14.00 uur werd gebeld.

Ik neem op en ben zelfs verbaasd dat het mijn mentor is ondanks het zo verwachtte telefoontje. Maar ik ben niet de enige die verbaasd is. Ook mijn mentor is verbaasd. Zelfs dusdanig verbaasd dat hij mij als eerste ging bellen. Ik was namelijk geslaagd! En die zag dus niemand aankomen. Vanaf dat moment wist ik dat er geen 7 maar 8 wereldwonderen waren. Zijn stem, zijn verbazing, mijn lach en mijn verbazing. Nooit zal ik dat telefoontje meer vergeten. Net als dat opgelucht gelukzalige gevoel.

En toch had ik best wel mijn best gedaan om te slagen. Ik wilde er tenslotte vanaf. Het lag niet eens aan mijn kunde maar vooral aan mijn motivatie. School vond ik gewoon niet leuk. Op de biologie- en scheikundelessen na dan. Daar gebeurde tenminste wat. Actie wilde ik. Koeienogen ontleden bij biologie en per ongeluk benzine verwarmen in een reageerbuisje dat dan ontplofte bij scheikunde. Zóóó veel leuker dan ‘aus bei mit nach von seti zu’ bij de leraar Duits met zijn geel gekleurde nicotine vinger en dito baardje.

Tijdens mijn examen keek ik dromerig naar buiten. Met de oranje zonneschermen uit terwijl buiten mannen op grasmaaiers in de rondte reden om het gras een kopje kleiner te maken. De geur van het gemaaide gras kwam met een briesje door het openstaande raam binnen. Wat was ik jaloers. Jaloers op de vrijheid om niet in dat lokaal te hoeven zitten tussen ijverige overige pubers maar om in alle vrijheid op een grasmaaier buiten in de rondte te crossen.

Geslaagd zijn was dan ook het ultieme gevoel van vrijheid. Net als een jaar later het halen van mijn rijbewijs. The best things in life are for free. Freedom. Ik vond het erg belangrijk. Moeten was (en ja is nog steeds) een zeer lastig te handelen onderdeel in mijn leven. En juist dat moeten, lijkt anno 2017 alleen nog maar meer geworden. Moeten presteren, moeten hoger opkomen als een doel van ultiem geluk in het leven.

Als ik zie wat er op de basisschool al moet om maar tot een gemiddelde te komen. Terwijl je alleen een gemiddelde kan hebben doordat je onder de lijn hebt en boven de lijn. Hoge prestaties worden alom geprezen. Ook al zijn de prestaties met haast 2 vingers in de neus verkregen. Lagere scores waar keihard voor wordt gewerkt, blijven een ondergeschoven kindje.

Vanaf groep 2 wordt er tegenwoordig al getoetst. Jonge kinderen die al vroeg in hun leven de stress kennen van toetsen, moeten, nog meer je best doen en afgerekend worden op het niet gemiddeld presteren. Er wordt wat afgetoetst en voorbereid op het leven na die basisschool. Naar die volgende school waar nog meer en meer wordt verwacht. Plus de sociale druk van buitenaf die nog zoveel hoger is dan 25 jaar geleden. Naast het moeten van buitenaf is het moeten van binnenuit hoger dan ooit. Ik geef de jongeren van nu het te doen en niet voor niets zijn jongeren eerder depressief of hebben zelfs te maken met een burn-out. En het zijn juist niet de zwakkeren die hier mee te maken hebben.

En dan is mijn meisje twaalf en gaat in september naar die volgende school. Na een ochtend proefdraaien en kennismaken, kan ze al helemaal niet meer wachten. Haar altijd grote nieuwsgierigheid lijkt alleen nog meer aangewakkerd. Maar eerst is het afronden van de basisschool aan de beurt. Een knallend eindfeest is al achter de rug maar over twee weken nog een afsluitende moviecall door de klas en het allerlaatste uitzwaaien door de school. Ik voorzie dus een aantal Kleenex momenten voor me en heb reeds een nieuwe waterproof mascara aangeschaft. Ik ga op zulke momenten niet voor Panda staan. Tenslotte gaan 12-jarigen zich nu ietwat eerder schamen voor hun moeder. Dus vooral niet te opvallend en geluidloos deze archiefmomenten enkel digitaal vastleggen en uithuilen in eigen bed in het donker voor het slapen gaan.

Als laatste heeft ze haar eigen rapport geschreven over de afgelopen jaren. Het is min of meer een reflexieverslag van haar goede, zwakke, sterke en nog te verbeteren punten. Ik ben ontzettend onder de indruk, vooral ontroerd en geraakt door haar woorden. Haar groei beschreven met hobbels, bergen en ook beren op de weg. Haar enorme eerlijke zelfinzicht is onwaarschijnlijk voor haar leeftijd. De laatste woorden van haar juf onderaan bezorgen me al mijn eerste Kleenex moment. Onder het mom van ‘er zit wat in mijn ogen’ wrijf ik gauw wat waterlanders weg. Duuhh ik zit enkel een rapport te lezen. Kom op zeg!

Ik kan alleen maar zeggen dat ik het zo een ontzettend geslaagd kind vind. Als dochter, als meisje, als mens. Dat wat ze ook doet en zal gaan doen ik trots ben dat ik naast haar mag staan in haar leven als moeder. Niet voor haar, niet achter haar maar naast haar om mee te lopen in haar leven en te aanschouwen. Hoe geslaagd is het leven als je zo over je zelf kunt denken in je eigen vrijheid? Hier kan geen diploma tegenop. Een diploma zal die kers op haar taart zijn om zo verder te kunnen komen in dat wie zij verder wil zijn en nog mag worden.

Met zo’n persoonlijkheid als dochter had mijn leven niet geslaagder kunnen zijn…..

 

 

Vrijheid

Als ik aankom op school zijn de andere begeleiders al aanwezig. Het valt me gelijk op. Geen moeder te bekennen dit keer. Vaders en een opa die mee gaan op de excursie met groep 8. Wellicht dat het met de logistiek thuis zit maar het kan ook komen door het onderwerp van de excursie. Het thema in de klas was afgelopen weken de oorlog en met deze excursie naar het Joods Historisch Museum in Amsterdam wordt het thema kracht bijgezet.

Niet veel later komt de groep naar buiten op naar hun uitje en heb ik 3 prepuber meisjes achterin zitten. Met een oor luister ik naar 538 en met het andere oor, zover mogelijk, naar het gekakel achter me. Waar ze ook heen gaan, wat ze ook gaan doen, uitgelaten zijn ze altijd. Het is anders dan anders en dat zorgt voor een opgewonden stemming. Wat fijn dat Amsterdam Noord dan niet zo ver is. Alhoewel het ook weer een voorrecht is om deze gesprekken te mogen waarnemen als taxichauffeuse. Je hoort nog eens wat.

Binnen 20 minuten rijden we het parkeerterrein op van Artis en lopen we verder de stad in op weg naar het museum. In een korte tijd van het dorpse zo in de grote stad die op maandagmorgen vroeg nog in redelijke opstartmodus is. Dat geldt echter niet voor de dieren in Artis die abrupt zullen worden wakker geschud door ladingen andere prepubers die een dagje voor de kooien worden losgelaten.

Doordat we iets te vroeg zijn om naar binnen te gaan bij het museum, lopen we met de klas door naar het einde van de straat het Wertheimpark in. Hier staat het herdenkingsmonument ter nagedachtenis aan de omgekomenen in het concentratiekamp Auschwitz en de andere concentratie- en vernietigingskampen. Het is vorige week dodenherdenking geweest en het monument ligt vol met bloemen en brieven geschreven door kinderen. De inmiddels verwelkte bloemen benadrukken de ellende. Nooit meer Auschwitz.

Terwijl ondertussen de stad langzaam verder ontwaakt en het leven op gang komt, gaan wij het museum binnen, gevestigd in vier monumentale synagogen middenin het Joods Cultureel Kwartier. Na een jas, tas en plaspauze verder, zitten we even later midden in een verhaal over het begin van de Tweede Wereld Oorlog en de Joodse samenleving. Schoolfoto’s van toen en de afschuwelijke verhalen erachter. We worden meegenomen door een stuk uit het boek van Jacqueline van Maarsen dat wordt voorgelezen.

Ruim 100.000 Joodse mannen, vrouwen en kinderen afgevoerd en vermoord. In de Amsterdam Arena kunnen 50.000 mensen dus het gaat om twee van deze Arena vol aan mensen die om hun achtergrond zijn vermoord. En alhoewel dit ik al jaren weet, deze lessen ook op school heb gehad, is het net of het nu veel meer binnenkomt. Ondanks het totale niet bevatten van wat er is gebeurd, komen deze verscheurende verhalen nu als moeder zijnde zoveel harder en heftiger binnen.

De kinderen zijn duidelijk geïntrigeerd door het verhaal, stellen goeie vragen en denken vooral mee over hoe het toen ging. Over leeftijdsgenootjes in een totaal ondenkbare wereld voor hun.  Ze hoeven echter niet alleen te luisteren en stil te zitten maar mogen ook zelf aan de slag met het onderwerp. Een introductiefilmpje brengt ze op weg. Een oudleerling van de 1e Montessorischool is geëmigreerd naar Amerika en als kunstenaar ontwerpt hij ter herinnering voor iedere omgekomen (oud)leerling van zijn school een houten koffer. De koffers hebben verschillende maten naar leeftijd van het kind. De naam, datum van overlijden en de leeftijd van het kind, zijn op de koffers geschilderd.

Beneden staan alle 172 koffers uitgestald wat gelijk een veel groter visueel vermogen geeft aan het aantal kinderen dat letterlijk uit het leven is weggerukt. Het kunstwerk van koffers is ontstaan naar aanleiding van een reünie ter ere van het 80-jarige bestaan van de school. De kinderen mogen gelijk aan de slag om gezamenlijk van al deze koffers hun eigen kunstwerk te maken. De groep is in tweeën gedeeld zodat de ene groep begint en later de andere groep met hun eigen visie het kunstwerk kan afmaken.

Dat wat zo lang geleden gebeurd is in een vorige eeuw en zover van hen afstaat, wordt kleiner gemaakt en dichter bij hen en hun beleving gebracht. De getallen krijgen namen en leeftijden net als zij zelf. Zo ook de volgende opdracht. Een gigantisch database van namen met voor ieder omgekomen persoon van die ruim 104.000 mensen een eigen pagina op het internet (www.Joodsmonument.nl). Door het klikken op een naam wordt zo iedere omgekomen persoon (wereldwijd) herdacht. Dit volgens het Joodse geloof dat je door de herinnering in leven zal blijven. Ze gaan aan de slag met een naam en komen steeds meer te weten over de persoon en zijn/haar leven destijds.

Na deze unieke stap in een totaal andere wereld, stappen we twee uur later de deur weer uit en staan midden in het leven van nu. Amsterdam is wakker geworden. Een toeriste die buiten aan een tafeltje een bakkie leut drinkt met een peuk erbij. Witte verwassen tennissokken in een kek zwart open muiltje en een muts op. Amsterdam, voor mij altijd de stad waarin in alles kan en mag. De stad van ongekende vrijheid. Alhoewel dat absoluut niet zo zal zijn, heeft de stad redelijk deze world wide reputation en zeker de uitstraling.

Zoals liefde en haat zo dichtbij elkaar kunnen liggen, zo zit het gevaar in het geluk van de vanzelfsprekendheid. Voor vrijheid is toen keihard gevochten maar zal tegenwoordig nog steeds voor gevochten worden. Helaas is onze vrijheid nu nog steeds niet zo vanzelfsprekend voor vele anderen. Het herdenken van toen is ook de wijsheid van nu in het respecteren dat die ander anders is dan jij.

Leven en laten leven. Nooit meer Auschwitz. Ook niet in het klein.

Kunst-zinnig

Hij gaat helemaal los. Lyrisch en vol passie praten zowel zijn handen als zijn gezicht over de kleur ultramarijnblauw van de kunstenaar Yves Klein. Het diepste blauw als de kleur van de nacht. Om er zo in te willen duiken. Stralende energie in de objecten in uitersten om het onzegbare te kunnen zeggen.

Nee, ik heb het niet over een stuiterende Jochem Myjer die over zíjn stadje Leiden vertelt. Ik heb het over Jasper Krabbé bij de DWDD die over kunst vertelt. Wat hij wat mij betreft ook zonder woorden had kunnen doen. Zijn expressie vertelde alles wat je wilde weten, niet wist en misschien niet eens wilde weten.

Mijn vader noemde mij vroeger een cultuurbarbaar. Meedogenloos maar een volledige kern in de waarheid. Kunst is wat mij betreft vaak iets wat je wíl zien in iets. Een manier van omdenken maar dan zonder te denken door er anders naar te kijken. Zelfs kinderlijk recalcitrant word ik er soms van.

Ik kan op m’n kop gaan staan maar dan snap ik het meestal nog niet. De gedachte, het gevoel, de geschiedenis en het verhaal, I’m totally lost. De kleur blauw die je echt gezien moet hebben om te voelen en te ervaren. Hhmm doe mij een gave vakantie naar IJsland en ik kan minstens net zo losgaan, maar duiken in de kleur ultramarijnblauw gaat ‘m bij mij echt niet worden.

Maar hoe gaaf is het dat iemand zo kan opgaan in die kunst en er met zoveel liefde en passie over kan vertellen? Je zou haast verliefd kunnen worden op het hele verhaal. Het is daadwerkelijk een kunst op zich om zo enthousiast iets over te brengen aan een ander die er geen bal verstand van heeft of er überhaupt wat mee heeft.

Het is juist deze kunst van de passie die ik liefheb als kunst. Dat iemand zoveel plezier in iets heeft en de liefde hiervoor aan alle kanten van het scherm spat. Waar kom je dat nog tegen? Nou, letterlijk een week later bij DWDD. Nog een kunstliefhebber in ieder bloedvat van kruin tot teen. Magisch enthousiast vertellend over het grootste kunstspektakel in Venetië waar werkelijk de kosten nog de moeite zijn bespaard en 10 jaar is aan gewerkt.

Ik kijk deze aflevering in herhaling de volgende ochtend. Echt kijken kun je het niet noemen want ik sta met mijn rug naar de tv in de slaapkamer de kozijnen te schilderen. Ook een kunst op zich met 6 van die geweldige architectonische raampjes met te veel hoekjes voor mijn dikke kwast en ik.

Maar geanimeerd ga ik verder door het gesprek op de achtergrond. Ervaar iets van herkenning als ik de woorden kunst en kitsch in één zin hoor. Now we are talking! De beste man gaat verhalend los en praat haast sneller nog dan Matthijs. Wat dan ook weer een kunst is. Fantasie en geloof gaan door elkaar heen net als de ongelofelijke hoeveelheid euri die ermee gepaard gaan. Het kost wat maar dan heb je ook wat is kennelijk het motto. Miljoenen aan tijd en geld gaan erin maar nog veel meer komt eruit. Hoe kunstig is dat dan weer?

Ik mis het volledig wat er hier in dit spektakel gebeurt, wat overigens ook komt door het feit dat ik niet aan het kijken ben. Toch word ik wederom gegrepen door het verhaal van vertellen. De passie en de liefde voor iets wat ik, zelfs als emotioneel incontinent vrouwpersoon, totaal niet ken.

Ook dat is natuurlijk niet helemaal waar want er is toch ook aardig wat kunst die ik zeker wél kan waarderen. Vol bewondering kan ik naar de Nachtwacht kijken en met nog meer verwondering kijken naar de details met de gedachte aan het geduld en de tijd die hier is in gestoken. Ook de kunst van de fotografie kan me raken, ontroeren en inspireren. Kunst gaat dus verder dan een schilderij of een totaal onbegrepen beeld.

Zo ontdekte ik dat tijdens een wandeling op de boulevard van Scheveningen. Daar, out of the blue, stonden er beelden te glimmen in de zon. Heel grote maar ook kleine bij elkaar. Des te dichterbij we komen, des te gedetailleerder de beelden blijken te zijn. Ze nodigen uit om aan te raken, door je knieën te zakken om beter te kunnen zien (voor 40+ en ouder) en letterlijk te ontdekken wat er nog meer verstopt zit (de sleutel). Deze kunst maakte ons aan het lachen, we werden er blij van en voegde daadwerkelijk iets positiefs toe aan het moment op deze kale boulevard.

Over kunst valt net als smaak wellicht te twisten maar ieder kan op zijn/haar eigen niveau op vele vlakken ervan genieten. Al was het maar door de kunstzinnige enthousiasme van een ander, wat er spontaan op je pad komt of waardoor je wordt geraakt in het moment.

Uiteindelijk vind ik het hele leven een kunst en de kunst van het leven is je laten verrassen door het onverwachte en de liefde waarmee wordt gecreëerd om te delen in het gezamenlijk geluk. Een kunstzinnige gedachte.

 

 

 

 

Lente is weer in ’t land

De zon piept langs de randen van de rolgordijnen de slaapkamer binnen. Wakker worden uit jezelf door het licht is altijd beter dan van de wekker. Het voelt gelijk anders. Tegenovergesteld aan onheilspellend maar met dezelfde wakkere, alerte energie.

Buiten hoor ik het geluid van de eerste hoge drukspuiten en boormachines hun ruimte in de rust innemen. Mannen worden weer aan het werk gezet met elektrisch gereedschap terwijl de vrouwen de boel opleuken met kittige viooltjes.

Alhoewel de kreukels uit mijn verfrommelde slapende gezicht niet sneller wegtrekken, gaat het wakker worden mentaal verder wel sneller. Fysiek loop ik altijd een mijn eigen zomertijd-uurtje achter. Met 44 lentes verder ervaar ik een mindere souplesse en dient de onderrug te worden los gemaakt met een Zonnegroet of Cobra om de dag niet krom te beginnen.

Eenmaal buiten is die speciale en vooral ondefinieerbare geur in de lucht. Net als de smaak van cola niet uit te leggen in specifieke woorden. Het ontwaken uit de bezinning en rust van de winter is aangebroken. En we zijn niet de enige die het merken. De f*cking pitchen op het dak is gelijk in zijn repeteerstand roekoe aan het verkondigen. Ieder voordeel heb ze nadeel blijkt maar weer.

Donker ouder groen maakt plaats voor fris fruitig sappig groen. Oude besjes worden letterlijk ingeruild voor jonge blaadjes. Naar boven rijkend om maar iedere glimp te kunnen opvangen van het goud uit de lucht voor verdere groei en bloei.

Lijkt het nou zo of lacht iedereen inclusief me, myself & I meer? Uit onze holen gekropen weer tijd voor een geïnteresseerd luchtig praatje in plaats van eenzijdig turen op een scherm. Die blauwe hemel en het stralende goud zorgen letterlijk voor meer warmte en verbinding.

Op de fiets is mijn bestemming er haast te vroeg met de muziek van Justin Timberlake in mijn oren. De verlichte energie lijkt eindeloos met mijn voeten op de trappers. Ideeën, inspiratie en zelfs jeugdigheid komen naar boven. Ben ik eigenlijk een halve oude bes op die stalen ros, voel ik me even een jong, pittig, levendig jong blaadje achter mijn zonnebril. Ach, daar plukt manlief dan toch ook weer zijn voordeel van. Dat dan weer wel.

Maar diezelfde natuur kan ook behoorlijk meedogenloos zijn. Lijkt alles liefelijk te gaan om de romantiek en het flirten in het voorjaar, gaat het er ook kneiterhard aan toe. De eenden, die er genetisch ook niks aan kunnen doen dat ze zo lelijk zijn, gaan achter elkaar aan met een kennelijke hoge, opgespaarde nood voor de manlijke exemplaren.

Van tijd nemen om jezelf überhaupt voor te stellen of in ieder geval daten, is er niet bij. De woerd grijpt zijn vrouwelijke soortgenoot bij de nek en gooit zijn volle gewicht boven op haar. Kansloos is ze in deze brute verkrachting out in the open naast het fietspad. Ik weet zeker als zij straks braaf op haar eitjes zit en zich met alle liefde ontfermt over haar kuikens, hij zich uit de voeten maakt op zoek naar een volgend jong blaadje.

Ondertussen is het genieten van dat wat er even is. Een cadeautje wat je niet kopen maar alleen op getrakteerd kan worden. Beetje mijmeren met het gezicht in het zonnetje. Denkend aan iets of juist niets. Plannen makend voor de vakantie in de zomer of filosofisch het dagelijkse leven onder de loep nemen. Met een biertje of wijntje binnen handbereik, proostend op de cirkel van dit leven.

 

 

 

 

#heelhollandstemt

Scheermessen, stomerijen, visagisten, chauffeurs, beveiliging en vooral mannen in pakken draaien overuren de afgelopen weken. Bijna een overkill aan gesprekken, discussie, debatten, inpeperen, afzeiken en zichzelf ophemelen.

Ja, er is vier jaar voorbij voor de politiek in Nederland en dé verkiezingen gaan plaats vinden. Ruim 13 miljoen stemgerechtigden in het land die hun stem mogen uitbrengen. In anonimiteit in een hokje waar niemand hoeft te weten wie of wat je stemt.

Want dat is wel een dingetje blijkt. Dat je laat weten op wie je stemt. Je krijgt haast een stempel op je gedrukt als je meldt wie jouw stem krijgt. Naast uiteraard medestanders heb je ook tegenstanders en die duwen je gelijk in een hoekje. Oooh, ben jij er zo eentje, hhmmm. Er hangt altijd een vreemdsoortig sfeertje omheen bij de verkiezingen.

Weet ik van vroeger toen alles anders was maar toch ook weer niet, dat fanatieke aanhangers een poster in het raam hadden hangen. Zij kwamen er recht vooruit voor wie ze gingen stemmen en wilden met deze posters zieltjes winnen voor meer stemmen. Trots waar ze voor staan en daar open voor uitkomen.

Tegenwoordig kan het ook je kop kosten met zo’n poster in je raam. En ach wie wil nou het hoofd van Wilders in zijn keuken hebben hangen als je staat te koken? Dan vergaat je eetlust toch gelijk? Maar ook daar denken anderen weer anders over gezien de peilingen.

Zoveel mensen, zoveel wensen. Met het recht tot een stem en een recht dat niet hoeft te worden genomen maar wordt gekregen in een land met een democratie. Een mening van klagen en afzeiken tot dankbaar zijn en waarderen. Er is toch ontzettend veel mogelijk in dit land met 17 miljoen mensen op een oppervlakte van 41.543 km2.

Iedere stem die genomen wordt, wordt genomen vanuit een eigen positie. Ben je zelfstandig ondernemer of werknemer, heb je jonge kinderen op school of (groot)ouders in een zorghuis, ben je chronisch ziek of heb je al 50 jaar gewerkt en wil je eerder met pensioen? Jouw positie zorgt voor jouw stemkeuze.

Tig kieswijzers zijn er te vinden op het internet en zelfs de jeugd heeft een eigen wijzer. We zweven van links naar rechts om in het hokje aan een kant te komen die goed voelt. De rest van de dag worden we overladen met de peilingen met uiteindelijk een uitslag. Zoals onze Amerikaanse gids op Ground Zero in New York zei; ‘be prepared for the worst, just hope for the best’.

Na de overkill volgt er een moment van bezinning. De mannen in pakken gaan weer doen wat ze beloven te gaan doen en wij gaan verder met ons eigen hachie. De lente komt dichterbij en laat zich zelfs af en toe zien. Landelijke prioriteiten worden huiselijke klussen en ook daar zijn we weer druk mee. Democratie binnen onze vier muren waarin iedereen een mening mag hebben maar mama gewoon de baas is.