Amai & allé

Ze is te laat. Maar ik vind het niet erg. Sterker nog, ik vind het wel fijn vanuit mijn eigen haast. In de lobby is er nog even tijd voor een kopje thee en een gesprek.

Zo mooi dat zo’n gesprek, ondanks dat iemand die je eigenlijk nooit ziet en enkel ‘spreekt’ via berichtjes, zo vanzelfsprekend kan zijn. Alsof je elkaar juist elke week ziet of spreekt en je verder gaat waar je gebleven was. We zouden haast vergeten waar we voor komen maar midden in ons gesprek wordt omgeroepen dat ze inmiddels gearriveerd is. Een laatste slok thee en toiletbezoek voordat we naar binnen gaan.

De zaal blijkt een zaaltje en de setting is daarmee fijn klein. Ondanks dat ze nagenoeg ons bouwjaar heeft, is het overige publiek redelijk richting niveau postduif. Een grote Chesterfield achtige stoel staat op het podium en ze wordt aangekondigd door iemand van het theater. Daar is ze dan. Griet op de Beeck uit België die zich gelijk verontschuldigd dat ze te laat is. Dat ze ingeparkeerd stond en haar auto dus niet weg kreeg. De manier waarop ze het vertelt, maakt eerder dat er een gevoel van sympathie ontstaat voor het te laat komen dan een irritatie. Dat is gelijk het verschil tussen haar en mij.

Volledig op haar gemak begint ze met vertellen. Over haar leven, keuzes die gemaakt zijn en paden die ze heeft genomen. Ze leest stukken voor uit haar boeken en kondigt van te voren aan hoe lang het stukje gaat duren. Een haast lieve cynisme. Ze leest niet alleen maar draagt letterlijk de tekst voor. Een tekst die haar zo eigen is zodat je gelijk gegrepen wordt en in het verhaal zit. Haar zachte uitspraak met vrolijke noot erin en dat prachtige Belgische accent, maken dat ik uren lang naar haar kan luisteren. Goedele Liekens, Evi Hanssen en ook mijn digitale hardloopcoach Evy Gruyaert hebben tevens zo’n plezant Belgisch stemgeluid om naar te luisteren. Maar ook hun voorkomen, net als die van Griet, met die prachtige bruine ogen en charismatische lach, maken het fijne mensen om naar te kijken. Ze kunnen je volgens mij verrot schelden en je zou haast al lachend, dank je wel terug zeggen. Kom hier dat ik u kus.

Het is bijzonder hoe Griet een situatie kan voorleggen die je allemaal kent en dat zij met zo’n totaal andere visie er naar kan kijken. Het vermogen om uit je cirkel te denken en daarmee naar mijn mening te kunnen omdenken. Hoe je uiteindelijk er anders mee omgaat en het dus anders met je doet. We moeten om haar lachen maar stoten elkaar aan als we weer een mooi moment van pure herkenning hebben. Ze kan zo treffen en raken waardoor je anders naar jezelf en je situatie gaat kijken. Vooral het benadrukken van keuzes maken en niet alleen maar klakkeloos aannemen. Het is zo aannemelijk, zo geloofwaardig omdat ze vertelt vanuit dicht bij haarzelf met vooral ook een dosis zelfspot en humor.

Dat is ook een van de redenen dat wij hier samen zitten en ons verbindt. De uitzending van Zomergasten waar ze bijna 4 uur lang aan het woord is, heeft ons beiden zo geraakt maar vooral geïnspireerd net als uiteraard haar boeken. Praten en vertellen in zoveel rust zonder oordelen en zonder het veroordelen van mensen. Geen hardheid en woede. Kijken naar mogelijkheden in plaats van denken vanuit moeilijkheden. Ik roep het, zij past het toe en leeft er naar. Een keuze maken op welke leeftijd dan ook. Om te kiezen wat jij wil en wat bij jou past. Kwetsbaar te zijn maar vooral zonder schaamte. Dat is minstens een doodzonde. Er zijn vele hemels boven de zevende.

Na afloop is er de mogelijkheid om een boek van haar te laten signeren. Is het toeval of kiezen we allebei hetzelfde boek dat we voor een deel gelezen hebben maar terug brachten naar die bieb uit tijdsgebrek? Vast niet want toeval bestaat niet en keuzes maken wel. Met alle rust en vrolijkheid signeert ze ieder boek met voor ieder een persoonlijke noot. ‘Vertrouw, dat is zoveel’. Dat wat ik kwijt was, kreeg ik weer terug in een moment. Dankbaar en vol inspiratie nemen we afscheid van elkaar met het voornemen om onze paden elkaar vaker te laten raken. Wetende dat we zelf de keuze kunnen maken in kwetsbaar maar zonder schaamte.

Gij nu. Dank u.

img_9374 img_9418 img_9419

Wereldstad

Op tijd stap ik op mijn fiets om de trein niet te missen zoals in het verleden zich dit wel vaker voordeed. Pittig check ik in op het station met mijn pasje en pak vast de Metro.

Om zeker te zijn van een plek, neem ik het eerste de beste klapstoeltje zodra ik instap. Blij dat ik op tijd ben, neem ik de laatste nieuwtjes in papiervorm door terwijl de trein van station naar station zoeft en mijn medepassagiers in hun smartphone zitten. Het voelt een beetje alsof ik op schoolreisje ben. Het poldermeisje op weg naar de grote stad. Had haast de titel van een boek kunnen zijn.

We hebben afgesproken op het Centraal Station bij de piano maar helaas is er niemand die speelt als ik aankom. De klanken in de akoestiek van het gebouw zijn werkelijk prachtig als er iemand speelt. Al gauw zie ik hem staan met een grote grijns. This is our day. Na een dikke knuffel lopen we samen naar buiten. De geboren Amsterdammer die ieder plekje hier kent terwijl ik niet verder kom dan de weg naar de Bijenkorf. Bijna 44 jaar maar nog steeds voelt het bijzonder om aan de hand van mijn vader te worden genomen de grote stad in met al z’n bijzondere verhalen en geschiedenis. We lopen richting Oudezijds Voorburgwal, het werkgebied van Majoor Bosshardt waar haar beeld op het bankje meteen de aandacht trekt. En alhoewel ik nog maar net mijn polderoogjes open heb, staan de Rubensvrouwen op de Wallen evengoed op dit uur al te wachten op een toerist met hoge nood en worden de coffeeshops van The Bulldog bevoorraad. Vermoedelijk met niet alleen maar een fijne filterkoffie.

Even later belanden we op het bekende Leidseplein dat letterlijk over hoop ligt. De sfeer is dan ook gelijk totaal anders hier en ook de drukte is flink toegenomen. Ondanks het zonnetje is de Oostenwind guur en een warm kopje koffie zou zeker geen straf zijn. Starbucks blijkt ons juiste adres. Letterlijk en figuurlijk een wereldtent. Ondanks dat het er druk is, vinden we een plekje en sta ik even later in de rij en kijk naar de hardwerkende Aziatische meisjes achter de toonbank img_9388bestellingen opnemend van de studenten, toeristen, werklui en huismoeder in verschillende talen. Terwijl ik boven het geroezemoes uit Coldplay hoor met Those Christmas Lights, bestel ik een Speculaas Latte en een Espresso met twee Zweedse kaneelbroodjes. Zo’n moment dat alles even volledig perfect kan zijn in alles dat bij elkaar komt en klopt. Can I freeze this moment?!

Maar de tijd brengt ons al gauw weer naar buiten om de weg te volgen richting Haarlemmerstraat. Weet ik amper op welke gracht ik me begeef, weet mijn pa precies wat er om de hoek gaat komen en te vertellen waar hij bijna gewoond heeft of wie van de familie ergens geboren is. Alhoewel voor mij de grachten veel op elkaar lijken, is dat zeker niet zo. Er zijn rustigere en meer luxere grachten met prachtige werklocaties waar het geld duidelijk verdiend wordt. De makelaar op een hoek bevestigt met hoge verkoopprijzen de waardes van deze grachtenpanden. Veel euri voor weinig oppervlakte. Maar ja, de locatie hé. Zien en gezien worden, al is het je adres, is voor velen onder ons erg belangrijk.

Duidelijk is het dat als je een luxer en vooral hipper gedeelte uit bent en de panden kleiner worden, deze minder onderhouden en soms wat smoezelig of juist meer creatief en kunstzinnig aandoen. Het is blijkbaar het geld dat bepaalt of een wijk hip en trendy wordt of niet. Als er een hipster met een beetje poen over de brug is, volgen er meerderen in de wet van de aantrekkingskracht en aanzien. Mijn aantrekkingskracht gaat echter uit naar de Haarlemmerbuurt waar het monopolyspel van de Kalverstraat en de grote winkels niet wordt gespeeld. De kleine ondernemer met al z’n passie, creativiteit en vindingrijkheid met wellicht de winkel in zijn of haar idealiteit van inkomsten. Ik kan niet anders dan me altijd afvragen hoe sommigen het hoofd boven water houden met huurprijzen en een omzet die gedraaid moet worden. Hoeveel kilo thee moet je verkopen om aan het eind van de maand zelf überhaupt nog te kunnen zetten?

Ik scoor echte Spaanse ham in de winkel op de hoek waar ze amper Nederlands spreken. De Spaanse tongen en messen worden daar flink geslepen als ambachtelijke kunst. Hammen van meer dan 400 euro zijn hier geen uitzondering in geld maar wel in smaak. Maar ook voor een take-away-sandwich draaien zij hun hand niet om. De internationale sfeer trekt zich voort in de setting van deze dag als ik bij het Finse winkeltje nog wat Finse crackers en chocolade voor oma insla.

Incognito als zichzelf komen we Sophie Hilbrand buiten tegen waarbij ik bijna gedag tegen haar wil zeggen. Maar dat ik haar gisteravond zag bij een indrukwekkende documentaire op tv, wil nog niet zeggen dat ze mij ook kent. Gelukkig hield ik mijn mond en vervolgde zij ongestoord haar weg. De wederom straffe Oostenwind doet ons even later Het Warenhuis in waaien voor een lunch als pitstop. We bestellen een pilsje van de tap en een borrel platter om ons inwendige img_9390mens zeer tevreden te stellen. Het gezelschap om ons heen varieert van moeders met kleintjes en collega’s gehuld in rok met te goedkope panty inclusief hak voor de zakenlunch betaald door de baas met hoogwaterbroek en lelijke puntschoenen. We proosten en smullen tot warme wangen aan toe kletsend over het leven van toen, nu en later.

Toch is het die tijd die ons wederom op de hielen zit en van het warme plekje binnen naar het kille buiten jaagt. Zowel het Portugese als het Spaanse winkeltje worden nog aangedaan en uiteraard niet zonder lekkernijen te kopen weer verlaten. De passie en liefde voor het land zijn terug te vinden in de smaak waar geen enkele grote keten het van zal kunnen winnen. Het kneuterige en de haast ons-kent-ons-sfeer maakt vanaf de Haarlemmersluis richting Nieuwendijk even img_9375later helaas plaats voor een hele andere sfeer. De geur vertelt al gauw op welk terrein je komt en dat is die van toeristische coffeeshops. Daar waar alleen dat te halen valt wat je nergens anders zo makkelijk kunt verkrijgen. En dan heb ik het niet over een pakje bijzondere sigaretten.

De City-tour eindigt weer waar deze begon. Stapt mijn vader op de tram naar zijn huis in een ander deel van de stad, stap ik weer op de trein naar mijn huis in de suburbanisatie van deze stad. Het meisje dat aan de hand werd genomen door de grote stad, vormt zich bij het naderen van de eindbestemming weer tot de vrouw die naar huis fietst voordat de kinderen thuiskomen en manlief van zijn werk. Alle werelden voegen zich hier weer samen tot die ene. Het centrum en de basis van mijn wereld met zo het beste van twee werelden. Want wat ga ik steeds meer van deze stad houden. De stad die zoveel meer is dan poep op de stoep en haat in de straat.

img_9389

Gouwe ouwe

‘I don’t want your freedom
I don’t want to play around
I don’t want nobody baby
Part time love just brings me down’

Ik zit in de auto als ik dit nummer van Wham op de radio hoor. De aankondiging van make-it-bigde aftrap voor de top 1000 van de nummers der allertijden. Automatisch denk ik terug aan mijn tijd met dit nummer. ‘Make It Big’ van Wham was mijn eerste LP die ik kocht van gespaard zakgeld. Met de klinkende guldens in de portemonnee op de fiets naar de platenzaak om vol trots de glimmende en vooral zwarte LP de maanden erna volledig grijs te draaien.

Niet alleen de gedachten aan lang geleden maar ook het jaartal wanneer deze LP uitkwam, maken me haast duizelig. In 1984 is deze LP uitgekomen en ik had dus de ontvankelijke, onschuldige leeftijd van 11 jaar. Net zo oud als mijn oudste dochter nu dus. De dochter van nu die het nummer niet kent en ook niet weet wat een LP is. Laat staan dat je ervoor fietst naar een platenzaak. Voor haar is de hele muziekwereld letterlijk binnen handbereik op iPod/Pad/Phone. U roept, wij loaden it down en het is er gelijk. Geen verlangen naar en wachten op, niet dromen over en meegesleept worden naar.

Want dat is wat muziek met je doet. Het brengt je in een paar seconden tijd in de emotie van de herinnering. Sommige nummers kunnen met de eerste noten al zo gelijk raken terwijl bij anderen juist de teksten zo treffend kunnen zijn. Ik denk dat ik niet eens een top 10 van mijn favorieten zou kunnen maken al zijn er altijd een paar heel speciaal. Dat One More Night van Phil Collins al 30 jaar zo ‘ons nummer’ is. Fields Of Gold van Sting hét nummer van ons trouwen is, Trip Through Your Wires van U2 gelijk staat aan met de motor door Amerika maar ook met mijn gele Sony Walkman (met cassettebandje!) op de fiets naar school. En dat ik gelijk mijn tranen voel bij Heaven van Bryan Adams. De treffende tekst Baby you’re all that I want, when you’re lyin’ here in my arms staat zelfs op het geboortekaartje van oudste dochter. En Every Breath you take van The Police wil ik als er een eind aan mij komt en het afscheid daar is. I’ll be watching you…

Dat vind ik het mooist aan de periode van de top 1000 der allertijden die je weken lang de hele dag op de radio hoort. “Oh ja, dat nummer!’ en “oh ja, weet je nog?” Je schiet soms letterlijk van een lach in een traan en terug in de tijd. Muziek gaat in vele opzichten met z’n tijd mee. Er verandert veel in stijl en tekst maar toch zijn het de emoties die blijven. Disco, rap, hip-hop, klassiek, trance en dance. Voor ieder wat wils met ieder zijn eigen stijl. En zo zullen ook onze kinderen weer herinneringen krijgen aan Justin Bibbers, Ariana Grande en Katy Perry terwijl ze de legendarische Michael Jackson niet eens hebben gekend. Ik ben ook niet in de tijd van The Beatles geboren maar heb nog altijd het gevoel dat ik iets gemist heb.

Komende weken voor mij in ieder geval volop genieten van alles wat voorbij komt met weer ouderwets de radio aan. Knallen met het volume op 10, meebrullen in mijn eentje of tranen laten vloeien met een troostend kopje kamillethee bij de hand. Wetende dat Last Christmas zal komen en ook wetende dat dat niet de laatste keer is, stemt gelukkig. Tenslotte is ook die videoclip (jááá een echte videoclip!) nog steeds tijdloos verrukkelijk. Gelukkig is nu ook Those Christmas Lights van Coldplay een goeie nieuwe en bij voorbaat legendarisch waar ik minstens zo naar uitkijk.

Maar eerst nog naar Waylon in Ahoy met een optreden dat in het teken zal staan van de Radio Veronica top 1000 Allertijden. Een ontzettend veelzijdige zanger gaat een selectie van de mooiste en grootste hits live uit deze lijst ten gehore brengen. Samen met vrienden een avondje weg om uiteindelijk weer een muzikale herinnering te maken. Waterproof make-up, een paar Kleenex naast de iPhone in de achterzak, een biertje en een paar brede sterke schouders. Het wordt een vast een avond uit duizenden !

top-1000-allertijden

 

Denk niet wit. Denk niet zwart. Denk niet zwart-wit.

Het Sinterklaasjournaal met Dieuwertje Blok. Een vertrouwde stem en gezicht net als het bekende deuntje. Gelukkig.
Dat is nog niet veranderd.

Met z’n allen zitten we op de bank in volle spanning naar het eerste Sinterklaasjournaal te kijken. Ieder met zijn eigen nieuwsgierigheid over wat er gaat komen. Het duo van bijna 8 met wat er gaat gebeuren tijdens de aankomst van de stoomboot terwijl grote zus van bijna 12 vooral wil weten welke Pieten er allemaal zijn. Papa en mama houden hun hart haast vast in afwachting van de soort Pieten waar we vandaag aan worden voorgesteld. Huispiet zien we als eerste. Volledig zwart en dus vooral volledig zichzelf. Maar niet veel later komt de Raamtikpiet in beeld. Het klinkt magischer dan het is. In mijn ogen is het eerder een trieste aanfluiting. Een volwassen man verkleed in een pietenpak met pruik. Meer is het niet. En van Wellespiet hebben ze een Roetveegpiet gemaakt.

Naast me hoor ik haast een snik als mijn kleine meisje erachter komt dat er geen Pietje Paniek meer zal zijn en ook geen Hoofdpiet. Leg dat dan maar eens uit aan een zevenjarige. Kansloos. Zelf mis ik Pietje Paniek ook gelijk. Voor mij was hij dé reden om naar het Sinterklaasjournaal te kijken. Ik raak inmiddels zelf lichtelijk in paniek. De aftrap is dus begonnen. Zwarte Pieten, Roetveeg Pieten en zelfs gekleurde Pieten. Met jonge kinderen in deze omschakeling van een traditioneel feest, heb je nog meer uit te leggen en te verklaren dan anders in hun vertwijfeling in het geloof. Gelukkig is daar grote zus die deze rol fantastisch op zich neemt. Mee kan gaan in de scheidingslijn van de wereld tussen fantasie en werkelijkheid en wat nu zo ontzéttend krom is in de ongekleurde wereld van de volwassenen, ze dit bijna recht weet te praten. Na al die jaren is het deze periode die voor haar nog steeds zo belangrijk, inspiratievol en fantasierijk is en met hart en ziel wordt beleefd.

Als ik op zaterdagmorgen beneden kom, zit er een grote en toch kleine meid met een wit gezichtje op de bank. In de avond niet kunnen slapen en in de morgen vroeg wakker. Het slaaptekort laat duidelijk zijn sporen na op haar smalle snuitje. Vandaag komt Sinterklaas om 12 uur aan in Maassluis met jawel een noodverordening. Ze is zenuwachtig en wordt gek van die kriebels in haar buik. Het is dé dag dat het pietenpak weer tevoorschijn gehaald kan worden. De zak wordt met vereende kinderkrachten van zolder gesleept en in een mum van tijd ligt de slaapkamer vol met kleurrijke pakjes en zwarte pruiken. Niet veel later heb ik 2 Pietjes en een Hoofdpietje in huis. Het pak van de Hoofdpiet is veel te klein en vooral veel te nep en zorgt voor een grote dosis irritatie en frustratie. Google wordt geraadpleegd en er wordt vriendelijk doch dringend verzocht om dit rood met zwarte pak in velours inclusief struisvogelveer op baret met enige spoed te bestellen. Het zakgeld wordt met zorg en vol overtuiging juist besteed, aldus Hoofdpiet.

Als we in de middag thuiskomen, tref ik naast een geduldige oma, twee kinderen aan en een Hoofdpietje zwart geschminkt. Ik herken haar glinsterende bruine ogen net als het glimmende ijzer op haar tanden. Maar de transformatie is evengoed enorm. Ineens weer dat kleine meisje dat gegroeid is van trots. Ze kan niet wachten om in vol ornaat mee te gaan naar het voetbalveld van haar broertje of naar de gymzaal tijdens het turnen van haar zusje. Om pepernoten uit te delen en te genieten van die blije gezichtjes. Toch merk ik haar gemixte gevoelens. De discussie afgelopen tijd op tv en vooral de afkeer van de volwassenen doen haar pijn en maken haar boos. Dat de magie tussen werkelijkheid en fantasie nog zo flinterdun is, is dat wat in de gehele discussie veel van deze personen nou juist zo ontzettend missen. Het is de magie van het feest van de kinderen en juist zij weten überhaupt niet wat discriminatie is. Net zoals dat ze niet weten wat kaatsenballen in een net zijn of dat je geslagen wordt met een roe als je stout bent.

Het traditionele feest dat inmiddels letterlijk al eeuwen oud is, heeft vele verschillende vieringen gehad als ik Wikipedia mag geloven. Door de eeuwen heen zijn er altijd vele voorstanders en tegenstanders van geweest en is Sinterklaas getransformeerd van een beschermheilige van de kinderen, via een boeman en hardhandige pedagoog, naar een folkloristische kindervriend. Net als Zwarte Piet in het verleden zoveel andere namen heeft gekend en toen meer een knecht was dan nu het geval is.

De laatste jaren is het Sinterklaasfeest dus met name een feest vóór de kinderen. Krijgen zij tegenwoordig een complimentje als ze zoet zijn geweest en zitten ze op de trap als ze stout zijn geweest maar zingen uit volle borst met hart en ziel de oude liederen mee. Zien zij Zwarte Pieten als magisch personen die ondeugende dingen doen, zich gedragen als acrobaten en streken uithalen. Zwart van het zonnetje of door het roet van de schoorsteen, het maakt hen totaal niet uit. Door het oog van de kinderen op deze leeftijd niet gezien als een slaaf of knecht die onderdrukt wordt.

Mijn meisje, ze zou het altijd een hele eer hebben gevonden om naar de Pietenschool in Spanje te mogen gaan. In plaats op ze neer kijken, kijkt ze juist zo ontzettend naar ze op. Het kan niet anders dat de ‘grote mensen’ die dit discriminatie vinden, het kind in zichzelf totaal verloren zijn of nooit hebben gekend. Zich verzetten en een traditie anders neer willen zetten uit pure eigen frustratie maar dat zelf nog niet weten. De wet van de ego is groot. Ik zou ze haast graag thuis willen uitnodigen om komende drie weken mee te beleven met de kinderen om weer te leven vanuit het pure hart in een fantasie die ondanks een werkelijkheid zo mooi en ontvankelijk is. Want het zijn juist zíj die zich zo tegen keren, die zorgen voor die harde discriminatie door te gaan protesteren tijdens een intocht en social media vol bombarderen met keiharde frustraties. Misschien is opsluiten tussen de kinderen in de schoolklassen, in plaats van tussen meer ongelikte beren in de lik, een laatste redding om het feest te laten zoals het was. Guus Kuijer heeft ooit een boek geschreven met de fantastische titel: “Grote mensen, daar kun je beter soep van koken!” Ik geloof dat hij gelijk heeft gekregen.

Juist door het feest in al zijn waarde te laten, laat je iedereen in zijn waarde. Voorlopig lijkt het mij mooi om er niet al te zwart/wit naar te kijken maar op een kleurrijke kinderlijke manier. Ben ik blij en ja zelfs trots dat ik dat vermogen heb. Maar ik ben bang dat als ik later groot ben en wellicht oma, ik zal zeggen dat vroeger de Gulden bestond en ook Zwarte Piet….

zwartepietje

Land of confusion

Als klein meisje was mijn ultieme droom een foute Amerikaanse Ford Stationwagen met zo’n leren bank in plaats van stoelen, notenhouten dashboard en glimmend houten stuur.

Mensen en benzine, ze gaan er met grote getalen in. Naast de auto was een huis met een witte houten porch en een rocking chair omringd door vooral veel groen en een garage voor de foute auto een vast plaatje in mijn hoofd. Het heeft 23 jaar geduurd voordat ik kennismaakte met mijn droomland. De eerste keer dat ik voet aan land zette, was gelijk een gevoel van thuiskomen. Met vrienden op de motor kennis gemaakt met de vele staten van het westen. Elke staat met eigen regels en wetten maar ook diversiteit in natuur. Van de sneeuw in de Rocky Mountains tot aan de zinderende hitte in Las Vegas. Over de Golden Gate Bridge zonder seafog en stijl naar beneden achter op de motor over Lombardstreet. Geslapen in hotels, motels, gekampeerd op natuurlijke campings maar ook bij Amerikanen thuis. Altijd en overal welkom en geholpen door de inwoners van dat grote land waarvan altijd wordt gezegd dat de mensen zo oppervlakkig zijn. De ervaringen die zo heel anders bleek te zijn. Werd ik gelijk naar het ziekenhuis gebracht na een motorongeluk en ja er was altijd hulp en belangstelling toen mijn been in een brace zat.

Maar ook rond toeren in een Ford Mustang cabrio door het oosten met entertainment tot in de perfectie in de vele pretparken. Tranen bij het inleveren van zowel de auto als bij vertrek op het vliegveld. De heimwee bleef aan en een volgende trip geboekt. Een heel ander Amerika in New Orleans, Memphis, Nashville en Atlanta. Had ik nooit eerder een connectie met Elvis Presley, sinds de tour over zijn landgoed Graceland heeft ook hij een apart plekje gekregen. Whiskey proeven bij de echte Jack Daniels waar de tijd stil lijkt te staan en een heuse honkbalwedstrijd in een stadion met een liter cola én hotdog met spontaan gekregen entreekaartjes op de beste plekken.

Om te gaan trouwen in dat land was niet meer dan een logische stap. Net zwanger stond ik voor het altaar in het Treasure Island hotel in Las Vegas waarbij het thuisfront alles kon volgen via het internet. De dag klopte aan alle kanten en dat is nog steeds terug te zien aan onze stralende gezichten op de foto’s. De grote nationale parken bezoeken we wederom net als Alcatraz. We spenderen vele miles en uren in de auto door het wisselende landschap. ’s Morgens niet weten waar je diezelfde avond zal gaan slapen is de meest ultieme vorm van vrijheid. Het voelde nooit als vakantie maar als een way of living.

En dan komt een grote ultieme wens in vervulling als we voeten aan land zet op JFK Airport in New York. De gastvrijheid en gevoel van welkom is het eerste waar we mee te maken krijgen als we ietwat verloren door de grote stad lopen. De grote stad die totaal niet te vergelijken is met de rest van het land. De georganiseerde chaos in de structuur in the city that never sleeps. Nog nooit zoveel miles gelopen zonder enige moeite en weinig slaap. Het vrijheidsbeeld van zo dichtbij en de skyline vanaf de boot zoals ik zovele malen op tv heb gezien. De grootte van Central Park ervaren vanaf de fiets en het indrukwekkende Ground Zero. De woorden van de gids daar brengen me naar het heden van de Amerikaanse verkiezingen. “Be prepared for the worst and hope for the best.” Heb ik me nooit zo met de politiek van het land ingelaten, toch heb ik me er de laatste maanden behoorlijk druk om gemaakt. Hillary Clinton versus Donald Trump. Zoveel miljoenen mensen en deze twee komen naar voren om de, in mijn ogen, charismatisch sympathieke en intelligente Barack Obama te vervangen. Dat laatste kan natuurlijk nooit. Een over gepensioneerde vrouw die op ietwat teveel leugens is betrapt. Of die grote vastgoedmagnaat die eng is in wat hij heeft gezegd, nog steeds uitkraamt en zal blijven doen maar vooral ook eng is om naar te kijken. Eng in teveel opzichten en alles behalve geschikt voor deze wereld baan. De grote agressieve harde zakenman en zijn geplastificeerde vrouw zouden in hun eigen wereldje in Trump Tower moeten blijven in plaats van in het Witte Huis gaan wonen. Ik zie bij hen geen spelende labrador voor me of een kalkoen die respijt krijgt voor Thanksgiving. Nee eerder een soort Yab Yum met andere sigaar rokende monsters met gebleekte tanden, overklappend haar en geplastificeerde vrouwtjes aan hun zij.

In een boze bui tijdens een optreden van hem op de televisie riep ik dat ik de komende vier jaar het land niet binnen zal gaan als hij aan de macht komt. Alhoewel ik er weinig van zal merken als ik in het land zal zijn maar de emoties vierden op dat moment hoogtij. Hou ik me over het algemeen behoorlijk aan mijn eigen uitspraken en standpunten maar als Winston Gerstanowitch of Gaston Starreveld aan de deur staat met een leuke straatprijs, ben ik toch echt weer heel gauw vertrokken naar mijn geliefde Verenigde Staten. Want als je eenmaal heimwee hebt, kom je er niet meer vanaf…

img_3315

If I could turn back time, just for one day…

Al een tijd volgt dochterlief  ’s avonds het lief en leed in GTST en kijk ik met een schuinoog mee. Een jonge acteur valt me al een tijdje op vanwege zijn naam en ik vraag me af of hij nou ‘de zoon van’ zou zijn.

En dan in een volstrekt ander programma zie ik zijn vader. Ja, het is echt de zoon van de directeur van het bedrijf waar ik jarenlang met veel plezier heb gewerkt. Mijn gedachten dwalen af en ik bedenk me dat toen deze ‘zoon van’ werd geboren, er beschuit met muisjes was en er geld werd opgehaald bij alle collega’ s voor een leuk kraamcadeau. Ik realiseer me ineens keihard dat dit dus 22 jaar geleden is en deze inmiddels volwassen acteur toen dat baby’tje is geweest. Dat de herinnering aan toen niet zo lang geleden voelt maar door het zien van de 22-jarige jonge acteur die al een heel leven heeft, doet mij dit ten volste beseffen dat dit wel zo is. winnie-the-pooh-memoriesDat ondanks dat je een hoop meemaakt en doet, het leven zo snel gaat. Het leven door je vingers glipt met het gevoel dat je er geen vat op hebt terwijl je juist de hele dag bezig met die zogenaamde controle over datzelfde leven. Het druk zijn met zoveel, vallen en opstaan, plezier en lief hebben net als intens verdriet. Het lichamelijk steeds meer veranderen en tegelijk mentaal door schade en schande wijzer worden.

Er zijn pagina’s, bijzondere hoofdstukken of passages in ‘Het boek des levens’ die ik graag zou willen herbeleven, al was het alleen maar voor 1 dag. Zou er niet in plaats van de tanden-fee, een maak-een-wens-voor-één-dag-fee zijn? Een wens voor één dag uit je eigen verleden om deze nog eens te mogen meemaken. Wat zou dat toch moeilijk kiezen zijn uit al die vele jaren, maanden, weken, dagen en uren. Wat zou ík kiezen? Toch is er algauw een dag die gelijk in me opkomt. Gewoon omdat het maar één dag zou zijn en niet langer. Wat zou ik graag één dag met een (hoog)zwangere buik met de tweeling daarin mogen herbeleven. Om weer te mogen voelen en het kunnen dragen van 2 kindjes die in je buik bewegen, de hik hebben, slapen en schoppen. Om met ze te spelen als ik in bed lig terwijl iedereen slaapt en mijn gedachten gaan naar wie ze zouden zijn. Wat was dat toch bijzonder en wat is dat toch 8 jaar geleden.

Ik schrik op als maatje 36 op mijn tenen staat en roept; ‘”Mààhààm ik vraag de hele tijd aan je of ik op de WII mag maar je reageert niet!” Zoonlief kijkt me geërgerd aan. Met zijn heldere bruine ogen onder een dikke laag zwarte, lange wimpers en zijn getekende wenkbrauwen in een vragende frons. Alles wat ik niet heb, heeft hij gelukkig van zijn vader meekregen. Met zijn 1.40m en ruim 30kg kan ik me geen voorstelling meer maken van dat baby’tje van 8 jaar geleden dat samen met zijn zusje opgerold in mijn buik lag. Met een domino-effect aan flashbacks uit een groot verleden word ik in het heden gezet om me weer bezig te houden met de toekomst. In het heden van nu wat uiteindelijk in de toekomst het verleden van toen wordt. Zonder Fee. Dat dan weer wel. Maar inclusief vele dierbare herinneringen en hedendaagse dagdromen.

winnie-the-pooh-my-favorite-day

I love letters

Met letters maak je woorden. Met woorden maak je zinnen. Zinnen kunnen je maken, ze kunnen je breken, raken, kwetsen, blij maken maar ook verdrietig of euforisch.

Maar sommige woorden zijn op zichzelf al zoveel zeggend. Je kunt er mee spelen maar soms spelen ze met jou. Zelf heb ik echte lievelingswoorden. Niet alleen om de betekenis maar soms om de klank of schrijfwijze of dat een woord zo allesomvattend kan zijn. Al jaren heb ik er eentje boven aan mijn lijst staan. Het is niet eens een Nederlands woord. ‘Negotiate’. De aparte schrijfwijze, de uitspraak, klank en het gevoel van de betekenis. Alles komt naar voren in dat ene woord. Het is duister, spannend, beetje onheilspellend zelfs. Zalig. Maar ook ‘gorgeous’ is alles wat het is. Kate Middleton is zo iemand die ‘absolutely gorgeous’ is. Stijlvol, mooi, beeldig en ja haast deftig zit allemaal in dit ene woord. En ‘suspicious’ dan, met wel 3 keer een s en een c , is slangachtig listig en verdacht. Je gaat al haast met je ogen knijpen bij dit woord. Terwijl ‘precious’ zo fragiel, kwetsbaar en een schat aan waarde kan zijn. Je kleine meisje met twee prachtige staartjes en onschuldige oogjes die je vragend aankijken. Je voelt het gelijk. Het is jouw ‘precious’. Maar ook denk ik dan gelijk aan de hobbit Sméagol en alterego Gollem van de film The Lord of the Rings en zijn ‘precious ring’ .

Niet alleen woorden van een andere taal maar zeker ook Nederlandse woorden kunnen raken omdat ze soms bijvoorbeeld zo grappig klinken en je er blij van wordt als je zo’n woord uitspreekt. ‘Melkopschuimmok’ is zo’n woord. Ok, het is eigenlijk een melkopschuimbeker maar wat klinkt het met mok toch heerlijk. Soms zijn woorden in een andere taal juist véél krachtiger of expressiever dan in het Nederlands maar het kan juist ook andersom zijn. Neem het woordje nu. Maar twee letters en toch ó zó krachtig. Als ik tegen mijn kinderen zeg dat ik wil dat er nú iets moet gedaan worden, dan zet dat alle kracht bij. Zou je dit in het Frans zeggen, dan sla je naar mijn idee met ‘maintenant’ de plank volledig mis. Het dringende en vooral krachtige verliest aan alle kanten in dit woord met drie lettergrepen ten op zichte van onze daadkrachtige éénlettergrepige . Het woordje ‘akelig’ heeft ook alles in zich met betrekking tot betekenis en klank. Je gaat haast al rillen als je het woord hoort. Terwijl bij het woord prachtig je ogen al gaan stralen.

Zelf ben ik niet gek op harde medeklinkers zoals de r en de k. Zeker niet in combinatie met de a. Daarom hebben onze kinderen allemaal namen met zachte medeklinkers. En over namen gesproken; kijk eens naar ons koningspaar. Koning Willem-Alexander met zijn behoorlijk Hollandsch voorkomen van blonde lok, blauwe ogen en blozende bolle wangen is een echte Willem(pie). Hij zou werkelijk nooit een vlotte Thomas of stoere Jack kunnen zijn. Daarentegen heeft zijn vrouw met haar naam al een dikke vette voorsprong. Hoe chique en stijlvol wil je een koningin hebben met een naam als Maxima? Met een naam als Maxima heb je al bij voorbaat de juiste uitstraling. Je bent misschien niet alleen maar wat je eet maar ook hoe je heet! 😉 Stefanie

i-lover-letters-800x216

Insteken, omslaan, doorhalen en af laten glijden.

Een zondagse herfstdag begon vroeger met de imponerende klanken van de vier jaargetijden van Vivaldi terwijl de rode pan op het fornuis stond te pruttelen met stoofvlees.

De meest saaie dag van de week in het seizoen. Niemand die buiten was om te spelen, geen bal te doen en warm eten tussen de middag vond ik net als draadjesvlees écht een dooddoener. Ik verklaarde de komst van de herfst dan ook steevast de oorlog en ging mentaal flink in verzet. Volledig zinloos dat dan weer wel. Maar ik heb dat jaren weten vol te houden. Het afscheid nemen van de zomer met de lange avonden spelen buiten, geen jas aan hoeven doen en lekker gebakken aardappeltjes met sla eten. Het voelde zo ongecompliceerd en vooral zo vrij. Die vrijheid los moeten laten om voor mijn gevoel gedwongen door het weer binnen te zitten met al zijn gewoontes, was altijd een hele opgave. Maar door de jaren heen verandert een mens niet alleen fysiek een hoop maar ook de mentale kijk op het leven. Vivaldi’s jaargetijden heb ik inmiddels behoorlijk kunnen waarderen en die zondag vind ik lang zo saai en vervelend niet meer. Dat ligt niet alleen maar door de komst van de haast 24-uurs economie maar ook het uitslapen, de rust van niets hoeven en gerechten maken die bij de herfst zo passen al is er voor draadjesvlees nog steeds geen liefde. Genieten is geen werkwoord meer maar een vorm van zijn. Het respecteren, verwonderen en juist meegaan met de natuur en haar seizoenen die elke keer iets nieuws brengen. Van energie en inspiratie in de lente tot de vrijheid op de lange warme zomerdagen en avonden. De geurende herfst met het verlies van de bladeren en de regen kletterend op het raam terwijl je warm binnen zit met de kaarsjes aan. En van inkeer en bezinning in rust tijdens de winter als alles kaal en grijs is in afwachting img_9090van. Op de huidige herfstzondag is er geen Vivaldi maar een feel-good-movie en een bak popcorn met z’n allen, geen draadjesvlees maar een appeltaart of een gevulde minestronesoep. Maar ook af en toe lekker (digitaal) los in het bos om te aanschouwen, te voelen en te ruiken als de natuur in alle kleurenpracht verandert. De kunst van het leven is het leven leiden wat bij je past, bij je hoort en er losjes in meegaan. Ermee omgaan met alle paden, kronkels en heuvels. Als een patroon wat je wil gaan breien met een kleurrijk resultaat met de vele verschillende steken en uitdagingen die je onderweg tegenkomt. Breikunst en levenskunst hebben dan best veel overeenkomsten als je het zo bekijkt. Het is een kwestie van insteken, omslaan, doorhalen en (van je) af laten glijden…..

img_7860 img_7861

 

img_7666img_7855

.